ย่างกรายเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของจวนนายกอง หลิงชวนก้าวเดินอย่างสง่าผ่าเผย ตรงดิ่งไปนั่งยังตำแหน่งประธาน
เขารู้ซึ้งถึงหลักการที่ว่าวาจากดทับปราชญ์ อาภรณ์ข่มขวัญผู้ต่ำต้อย
เมื่อเผชิญหน้ากับคนอย่างฉินฝูหยวน ที่อิงแอบอยู่เบื้องหลังผู้มีอำนาจและเจตนาคับแค้นเช่นนี้ หากมิอาจบดบังอีกฝ่ายด้วยพลังอำนาจได้ก่อน จะให้อีกฝ่ายคายความจริงออกมาก็มิผิดอะไรกับการฝันกลางวัน
เด็กหนุ่มสองคนยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเขา
เสิ่นชีซุ่ยยังคงมีท่าทีไม่ใส่ใจเช่นเคย เอนกายพิงกล่องดาบที่มิเคยห่างกาย ราวกับทุกสิ่งรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับตน ส่วนอี้ฉันก้มหน้าหลุบตาลง ฝ่ามือเดียวตั้งตรงกลางอก ปลายนิ้วคลึงลูกประคำไม้ดำทีละเม็ด ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ท่องคัมภีร์อยู่ในใจ
หลิงชวนนั่งนิ่งไม่เอ่ยวาจา เพียงลิ้มรสชาหอมในถ้วยอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้ความเงียบงันแผ่ขยายและสุกงอมอยู่ในห้องโถง
ในที่สุดฉินฝูหยวนก็อดกลั้นไม่ไหว เอ่ยปากขึ้นก่อน น้ำเสียงนอบน้อมแต่แฝงการหยั่งเชิง "ไม่ทราบว่าขุนพลมาเยือนถึงที่ ทรงมีเรื่องใดจะบัญชาหรือขอรับ"
"ข้ามาเยือนครานี้ ก็เพื่อบุตรหลานที่ฉินเจี่ยนทิ้งไว้!" หลิงชวนวางถ้วยชาลง สายตาคมกริบดุจคบเพลิง เปิดประเด็นตรงไปตรงมา
ฉินฝูหยวนได้ฟัง แม้สีหน้าจะพยายามรักษาความสงบนิ่งไว้สุดกำลัง แต่ความตื่นตระหนกที่วาบผ่านแววตาลึกล้ำ จะรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของหลิงชวนไปได้อย่างไร
"ระหว่างทางที่ผ่านมา ข้าเห็นป้ายประกาศจับติดอยู่ทั่ว หารือว่าภรรยาม่ายของฉินเจี่ยน นามสกุลอู๋ เชิดเงินบำนาญเลี้ยงดู ละทิ้งบุตรหลบหนีไป ไม่ทราบว่าเรื่องนี้จริงหรือเท็จ" หลิงชวนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องฉินฝูหยวน ไม่ยอมให้อีกฝ่ายหลบเลี่ยงได้แม้แต่น้อย