แทบจะตั้งแต่แรกเห็น พวกเขาก็จำตัวผู้มาเยือนได้ในทันที
หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ เฮ่อเหลียนเวยสูดลมหายใจลึก ก่อนตะโกนว่า “ฆ่ามันเสีย!”
เหล่าทหารคนสนิทได้ยินก็พุ่งเข้าใส่หลิงชวนทันใด หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายแววประหลาด เพราะพบว่ากลิ่นอายของคนพวกนี้แตกต่างจากทหารทั่วไปอย่างชัดเจน
เพชฌฆาต!
สองคำผุดขึ้นในสมองของหลิงชวน
เมื่อต้องเผชิญทหารที่พุ่งเข้ามา หลิงชวนไม่ลังเลที่จะรับมือ ทวนในมือตวัดปัดป้องดาบรบสามเล่มที่ฟันตรงเข้ามา
“เคร้ง ๆ ๆ …”
เพชฌฆาตทั้งสามถูกแรงสะท้อนจนถอยกรูด แขนที่ถือดาบสั่นไม่หยุด ซ้ำง่ามมือยังปริแตก เลือดไหลรินไปตามด้ามดาบ
ในสายตาทั้งสามเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว เพราะพวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธขอบเขตสี่ ทว่ากลับถูกหลิงชวนคลี่คลายได้อย่างง่ายดายทั้งที่ลงมือก่อน และยังได้รับบาดเจ็บสาหัส
อีกด้านหนึ่ง ชายร่างผอมก็พุ่งเข้าใส่ทันทีเช่นกัน แม้ตอนนี้ยังไม่รู้สึกถึงปราณแท้ในกาย แต่ผ่านการฝึกฝนสังหารมาร้อยศึก อีกทั้งยังได้รับคำชี้แนะจากหลิงชวน วิชาดาบของเขาจึงดุดันเฉียบคม ผู้ฝึกยุทธต่ำกว่าขอบเขตห้ายากจะได้เปรียบเขา
อย่าได้เห็นว่าชายร่างผอมซูบผอม แต่เขาก็สู้ไม่ถอย แม้ต้องแพ้แต่ไม่เสียเชิง ต่อให้หลิงชวนให้ไปประมือกับยอดฝีมือขอบเขตเก้า เขาก็ยกดาบวิ่งเข้าใส่ได้
เห็นเขาปะทะกับเพชฌฆาตขอบเขตสี่สามกระบวนดาบ แม้ถูกแรงสะท้อนจนถอยไปสามก้าว แต่ก็กัดฟันยืนหยัด กระทืบเท้าพุ่งเข้าใส่ใหม่อย่างไม่ลดละ