แต่ทังขุยหรานวันนี้ได้เห็นซูเหนียงยืนอยู่ตรงหน้าด้วยตาตนเอง จนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
คำเรียก‘สาม’นั้นยิ่งทำให้เขาถึงกับเสียศูนย์ไปทั้งตัว
เขาก้าวเข้าไปยึดบ่าซูเหนียงไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือ:“พี่ใหญ่ ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือ?”
จางโพหลู่ก็เดินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ พินิจมองซูเหนียงอย่างละเอียด
จวนอานกั๋วกงกับจวนแม่ทัพใหญ่เป็นบ้านติดกัน ถึงแม้ตอนซูเหนียงเข้าชายแดนใต้ จางโพหลู่ยังเล็ก แต่ทุกครั้งที่เขากลับนครเทวะ จะนำของกินพื้นเมืองชายแดนใต้และของเล่นประหลาดๆ มาให้จางโพหลู่มากมาย ความทรงจำเหล่านั้นยังแจ่มชัดราวกับเมื่อวาน
“พี่ซู ท่านจริงๆ ด้วย!” จางโพหลู่ตื่นเต้นจนดวงตาแดงก่ำ
ซูเหนียงผงกศีรษะ:“พวกเจ้าไม่ใช่คู่มือของไอ้แก่ผู้นี้ ถอยไปก่อน!”
เห็นซูเหนียงปรากฏตัว หลิงชวนแม้จะแปลกใจ แต่คิดดูก็สมเหตุสมผล
ตอนนั้นที่หมาฟงโข่ว คืนที่เขากับซูหลีแต่งงานใหม่ ชายปริศนาคนนั้น หลิงชวนจำได้จนถึงทุกวันนี้
ตอนแรกเขาเพียงแค่สงสัย พอเห็นซูหลีไม่เอ่ยถึง ก็เลยไม่ซักถาม
บางทีตอนแรกที่ซูหลีไม่บอกเขา อาจต้องการปกป้องพี่ชายของนาง แต่ภายหลัง นางปกป้องเขามากกว่า เพราะตอนนั้นพี่ชายของนางถูกประหารในฐานะอาชญากรหมายเลขสอง
จนกระทั่งหลิงชวนกลับนครเทวะเพื่อรับการแต่งตั้ง ฮ่องเต้บอกกับเขาด้วยตนเองว่าใช้กลไต่ไม้ข้ามฟากช่วยชีวิตซูเหนียงไว้ แล้วส่งเขาออกจากนครเทวะอย่างลับๆ ซูหลีจึงค่อยเอ่ยปากเล่าความจริงให้หลิงชวนฟัง
อันที่จริงครั้งนั้นซูเหนียงไปหมาฟงโข่ว ด้านหนึ่งเพื่อไปหาน้องสาว พอดีกับงานแต่งของน้องสาว ก็เลยอยากดูว่าน้องสาวที่เขาทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจแต่งงานกับคนแบบไหน