br />รองแม่ทัพที่รอดชีวิตบนกำแพงเมืองอย่างหวุดหวิดก่อนหน้านั้น บัดนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดบนใบหน้า ตะโกนลั่นจนเสียงแหบแห้งพร้อมกวัดแกว่งดาบศึก พยายามสกัดทหารที่แตกพ่าย: "ต้านไว้! ต้านให้ข้าตาย! ผู้ใดกล้าถอยหลัง สังหารทันที!"
เสียงคำรามของเขาถูกกลืนหายไปในคลื่นความโกลาหลทันที ด้วยความเดือดดาลอย่างถึงที่สุด เขาคว้าตัวทหารที่วิ่งหนีผ่านข้างกายมาคนหนึ่ง แล้วเชือดคออีกฝ่ายกลางสนามรบ
"ใครกล้าถอยหลัง ตาย!"
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง เกาทัณฑ์เหล็กที่ไม่มีใครรู้ว่ายิงมาจากทิศใด พุ่งผ่านช่องว่างระหว่างทหารที่แตกพ่ายอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ทะลวงลำคอของเขาอย่างแรง!
เสียงคำรามของรองแม่ทัพขาดหายไปทันที เขาเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะค่อยๆ ล้มคว่ำไปด้านหลัง
รองแม่ทัพคุมเชิงที่ถูกสังหารต่อหน้าธารกำนัล ทำให้แนวป้องกันทางจิตใจสุดท้ายของทหารโครยอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
"หนีเร็ว!"
"พ่ายแล้ว! พ่ายหมดแล้ว!"
ทหารโครยอที่เหลืออยู่ส่งเสียงร้องเพียงครั้งเดียว ไม่มีใครคิดสู้รบอีกต่อไป กลายเป็นฝูงแกะที่ตื่นตระหนกแตกกระเจิง ทิ้งอาวุธและธงที่ขัดขวางการเคลื่อนไหวทั้งหมด ได้แต่น้อยใจพ่อแม่ไม่ให้ขามาเพิ่มอีกสักคู่ มุ่งหน้าหนีลงใต้ตามหุบเขาอย่างสุดชีวิต
"ข้าศึกแตกพ่ายแล้ว!"
หลานเส้าถังชุ่มไปด้วยเลือดทั้งตัว เห็นดังนั้นจิตใจก็ฮึกเหิมขึ้นอย่างมาก ชูกระบี่ยาวใบกว้างที่บิ่นเป็นฟันเลื่อยขึ้นพลางตะโกนก้อง "ทั้งกองทัพฟังคำสั่ง! ตามติดพวกมัน อย่าให้หนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว! ฆ่า!"
ทหารโจวต่างเปล่งเสียงคำรามสนั่นฟ้า ประหนึ่งฝูงหมาป่าที่พบเหยื่อ เข้ารุมโจมตีทหารโครยอที่แตกพ่ายหนีอย่างดุดัน
ในเวลาเดียวกันนั้น หลิวเหิงและลั่วชิงอวิ๋นกำลังนำกำลังพลเข้าโจมตีจวนแม่ทัพใหญ่อย่างหนักหน่วง