ร่างของหลิงชวนก็เปื้อนเลือดเป็นหย่อม ๆ ทั้งเลือดศัตรูและของตนเอง
บาดแผลที่เกิดจากการสู้รบในเวลากลางวัน บัดนี้ปริแตกหลายแห่งระหว่างการบุกตะลุยเมื่อครู่ ส่งความเจ็บแปลบมาเป็นระลอก แต่ร่างของเขายังคงตั้งตรงดุจหอก
“หลิงชวน! กล้าสู้กับข้าหรือไม่?”
เสียงคำรามที่แฝงด้วยลมปราณ ราวกับราชสีห์บาดเจ็บ พลันดังขึ้นจากหลังคาบ้านใกล้ ๆ ที่ยังไม่พังทลายลงมา กดเสียงโห่ร้องฆ่าฟันรอบข้างลงชั่วขณะ
หลิงชวนเงยหน้ามอง เห็นขุนพลวัยกลางคนอายุราวห้าสิบ มีผมขมับประปรายด้วยสีขาว ยืนอย่างสง่าผ่าเผยบนสันหลังคา
เขาสวมเกราะแม่ทัพอันงดงาม มือถือดาบยาวซามูไรโค้งงามสง่า ดวงตาดุจดาวน้ำค้างคมกริบ จ้องเขม็งมายังร่างของหลิงชวนจากที่สูง
หลิงชวนไม่รู้จักผู้นี้ แต่ดูจากรูปแบบเกราะและท่วงท่าที่สั่งสมจากการเป็นผู้นำทัพมาช้านาน ก็เดาได้ไม่ยากว่าคนผู้นี้คือแม่ทัพใหญ่กองทัพเรือต้าเหอ โทคุงาวะ โยชิโนบุ!
ก่อนหน้านี้ทหารโจวล้วนสวมหน้ากาก โทคุงาวะ โยชิโนบุจึงจำหลิงชวนไม่ได้
เกราะอสนีบาตอสูรทะเลอันเป็นเอกลักษณ์ของหลิงชวนพังเสียหายแล้ว ตอนนี้เขาสวมเพียงเกราะเบาธรรมดา แต่เสียงตะโกนว่า ‘แม่ทัพหลิง’ ของเลี่ยวชางเหิงเมื่อครู่ เป็นสิ่งชี้เป้าให้โทคุงาวะ โยชิโนบุอย่างไม่ต้องสงสัย
“เจ้ายังไม่คู่ควรให้แม่ทัพข้าลงมือ! ข้ามาเป็นคู่ต่อสู้เจ้าเอง!” จางพั่วหลู่ตาเบิกกว้างด้วยโทสะ กระชับทวนจะพุ่งเข้าใส่ แต่ถูกหลิงชวนยื่นมือขวางไว้
หลิงชวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาหลังหน้ากากตอบรับอีกฝ่ายอย่างสงบ: “เจ้าอยากตายอย่างสมศักดิ์ศรีในสนามรบ เช่นนั้นข้าจะให้สมใจ!”