เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงชวนฟื้นจากห้วงนิทรา พบว่าซูหลีเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตางามแดงก่ำบวมช้ำ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้หลับนอนมาทั้งคืน
"สามี ท่านฟื้นแล้ว!" ซูหลีเห็นเขาลืมตา แววตาพลันเปล่งประกายตื่นเต้น
หลิงชวนกำลังจะเอ่ยปาก แต่รู้สึกเจ็บแปลบในลำคอแห้งผาก ซูหลีรีบยกน้ำอุ่นที่เตรียมไว้แต่แรก ป้อนให้เขาดื่มอย่างทะนุถนอม
"ภรรยา รีบไปพักผ่อนเถิด ข้าไม่เป็นไร!" แม้สีหน้าหลิงชวนยังดูซีดขาว แต่น้ำเสียงกลับแข็งแรงกว่าวานมาก
ซูหลีฝืนยิ้มบางๆ "ข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ! สามีต้องหิวมากแน่ ข้าให้ชุยฮวาต้มโจ๊กไว้ คงใกล้เสร็จแล้ว!" นางพูดพลางถามอย่างร้อนรน "ถูกแล้ว สามีรู้สึกเช่นไรบ้าง? จะให้ข้าไปเชิญหมอทหารมาตรวจอีกครั้งหรือไม่?"
หลิงชวนส่ายหน้าแผ่วเบา "ไม่ต้องลำบาก ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว!"
นี่มิใช่คำปลอบโยน นอกจากบาดแผลหนักหลายแห่งยังคงเจ็บปวด แผลอื่นๆ ทุเลาลงมากจริงๆ
เขาจึงให้ซูหลีเรียกชางอิงเข้ามา ครานี้ทหารราชองครักษ์ที่เฝ้าด้านนอกมิได้ขัดขวาง ไม่นานชางอิงก็มาถึงหน้าเตียง
เห็นหลิงชวนถูกพันด้วยผ้าพันแผลทั่วร่าง แววตาเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ท่านแม่ทัพ ท่านรู้สึกเช่นไรบ้าง?"
"ไม่เป็นไร! สถานการณ์ภายนอกเป็นเช่นไร?"
"ทหารราชองครักษ์และจวนถิงเว่ยเข้าควบคุมด่านวั่งอวิ๋นอย่างสมบูรณ์แล้ว กำลังสอบสวนอย่างละเอียด!" ชางอิงตอบ
"พวกพี่น้องเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ทุกคนปลอดภัยดี!" ชางอิงรายงานตามจริง
เวลานั้นสถานการณ์นอกเมืองแม้จะตรึงเครียด แต่เว้นแต่ห้าร้อยนายทหารพลีชีพที่ถูกใช้เป็นทัพหน้าเมื่อแรก ทั้งสองฝ่ายมิได้เปิดศึกจริงจัง