ลูกเกาทัณฑ์เหล็กพุ่งตรงมาที่สื่อเหวินยวี่ สื่อเหวินยวี่ไม่หลบไม่เลี่ยง จนกระทั่งลูกเกาทัณฑ์เหล็กห่างจากใบหน้าของสื่อเหวินยวี่ไม่ถึงหนึ่งฉื่อ มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากด้านข้าง จับลูกเกาทัณฑ์เหล็กนั้นไว้ได้อย่างมั่นคง
ผู้ที่ลงมือไม่ใช่ใครอื่น เป็นยอดฝีมือแห่งสำนักเต๋า เจี๋ยนอู๋จิ้ว
สำหรับนักฝึกยุทธระดับแปดภพอย่างเขา การรับลูกเกาทัณฑ์นี้ไว้ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ในขณะที่เขากำลังจะส่งลูกเกาทัณฑ์เหล็กให้สื่อเหวินยวี่ ฝ่ายหลังกลับไม่ยื่นมือรับ แต่เอ่ยปากว่า "รบกวนท่านอาจารย์ช่วยอ่านให้ข้าฟังหน่อย ดูว่าเป็นหนังสือจากผู้ใดที่รู้จักกัน!"
เจี๋ยนอู๋จิ้วเข้าใจดี สื่อเหวินยวี่ต้องการจะเปิดเผยเนื้อหาจดหมายให้สาธารณชนได้รับรู้ เพื่อหลีกเลี่ยงข้อกล่าวหา
เจี๋ยนอู๋จิ้วคลี่จดหมายออก สายตามองคร่าว ๆ แล้วอ่านออกเสียงอย่างกังวาน:
[ถึงน้องชายเหวินยวี่:
ตระกูลอ๋องแห่งอิ๋งเหอกับตระกูลสื่อมีมิตรภาพสามชั่วอายุคน พี่ไม่กล้าลืม แต่บัดนี้เขียนจดหมายขึ้น มิใช่เพื่อทบทวนความหลัง แต่เพื่อบอกชะตาฟ้า
ฮ่องเต้ต้าโจว ทรราชย์ไร้ความเมตตา ครั้งคดีเลียงอ๋อง ตระกูลอ๋องทั้งตระกูลถูกประหารทั้งที่ไร้ความผิด เลือดนองจนไม้ทุ่มลอยได้ ทุกวันนี้เจ้ารับใช้ทรราชย์ ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้เจ้าจะไม่ซ้ำรอยตระกูลอ๋อง ขุนนางทรราชย์เช่นนี้ ควรค่าแก่การเป็นเจ้าเหนือหัวหรือ?
บัดนี้ราชวงศ์ต้าโจวเสื่อมทราม ราษฎรเดือดดาล แคว้นต่าง ๆ ก่อกบฏ สภาพการณ์เหมือนดินถล่ม ต่อให้มีขุนนางผู้ภักดีและแม่ทัพเก่งกาจ ก็ยากจะยื้อกระแสที่กำลังจะล่มสลาย การเปลี่ยนราชวงศ์เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ