การกวาดล้างนองเลือดครั้งนี้ ย่อมทำให้ราชวงศ์เย่ว์ลวี่ที่บอบช้ำอยู่แล้ว ยิ่งซ้ำเติมหนักขึ้นไปอีก ที่จริงแล้ว หลายคนมิได้จำต้องตายถึงเพียงนั้น แต่เพื่อตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก เย่ว์ลวี่หลานถูก็ยังไม่ลังเลที่จะสังหารพวกเขาทิ้ง
พูดกันตามจริง บิดาของเขา เย่ว์ลวี่ฝู ปฏิบัติต่อเขากับมารดามาตลอดไม่เลวเลย แต่เย่ว์ลวี่หลานถูก็ยังไม่ลังเลที่จะสังหารบิดา เพราะตราบใดที่บิดายังมีชีวิตอยู่ บัลลังก์ของเขาก็ไม่อาจมั่นคงได้
เขารู้ดีว่า ชาตินี้เขาถูกจารึกด้วยคำครหาว่า ‘ปลงชีวิตพี่น้องและบิดา’ อย่างแน่นอน แต่เพื่อความอยู่รอด เพื่อบัลลังก์ คำครหาเพียงเล็กน้อยจะนับเป็นสิ่งใดเล่า?
อีกด้านหนึ่ง ทั่วปาชิงหลวนกลับถึงเมืองเทียนฮั่นแล้ว ก็รีบไปพบอาจารย์อ๋องฝูโจวเป็นสิ่งแรก เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังแต่ต้นจนจบ
อ๋องฝูโจวสีหน้าเรียบเฉย โยกพัดขนสัตว์เบาๆ ถามว่า “เจ้าว่า ดาบทองเล่มนี้ ทัวป๋าอิงหาวไปทวงกลับมาจากมือหลิงชวนที่ทุ่งหญ้าถ่าลากระนั้นหรือ?”
“ใช่แล้ว อาจารย์!” ทั่วปาชิงหลวนพยักหน้าตอบ
อ๋องฝูโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามว่า “พระศพขององค์ข่านเล่า?”
ทั่วปาชิงหลวนส่ายหน้า ตอบว่า “ได้ยินว่า กองทัพอวิ๋นโจวได้ฝังไว้พร้อมกับเหล่าทหารที่เสียชีวิตในสงครามที่ทุ่งหญ้าถ่าลา!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อ๋องฝูโจวก็นิ่งเงียบไป เมื่อครู่ ทั่วปาชิงหลวนเอ่ยถึงว่า ศีรษะของแม่ทัพเย่ว์ลวี่ว้อ ทัวป๋าคุย และเหล่าแม่ทัพทั้งหลายถูกส่งกลับมา แต่ทั่วปาชิงเซียว ข่านแห่งหูเจี๋ยผู้นี้ กลับถูกฝังไว้พร้อมกับเหล่าทหารที่เสียชีวิตในสงครามที่ทุ่งหญ้าถ่าลา