หลิงชวนข่มโทสะและจิตสังหารในใจไว้แน่น ดวงตาทั้งคู่จ้องเขม็งไปยังร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เอ่ยเรียก "ถังเกิง!"
"ผู้น้อยอยู่ขอรับ!" น้ำเสียงถังเกิงสั่นเครือ เปี่ยมด้วยความสำนึกผิดเกินจะปิดบัง
"บอกข้ามา กฎเหล็กข้อสามของกองทัพอวิ๋นโจวคือสิ่งใด?" หลิงชวนถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม แฝงความผิดหวัง
"เรียนท่านแม่ทัพ กฎเหล็กข้อสามของกองทัพอวิ๋นโจว — ผู้ใดข่มขืนสตรี โทษประหาร!"
เพียงไม่กี่คำ แต่กลับราวกับพรากพลังทั้งหมดจากร่างของถังเกิง สิ้นเสียง น้ำตาแห่งความเสียใจก็ร่วงหล่นลงมา ชโลมพื้นตรงหน้า
เซวียนหยวนกูหงที่อยู่ด้านข้างกำหมัดแน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยโทสะและความหดหู่
เขาไม่เคยคาดคิดว่าถังเกิงที่ปกติสุขุมน่าไว้วางใจ จะกระทำเรื่องย่ำยีเกียรติทหารเช่นนี้
เมื่อครู่ที่เขารีบกลับมาถึงค่าย ได้เรียกเปียวฉ่างทั้งหมดมาสอบสวนทันที ยังไม่ทันได้ซักถามทีละคน ถังเกิงก็ก้าวออกมายอมรับผิดอย่างเปิดเผย ขอให้เซวียนหยวนกูหงนำตัวเขามาพบหลิงชวนเพื่อชดใช้ด้วยความตาย
เปียวฉ่างคนอื่นเมื่อรู้ความจริง ต่างก็มีสีหน้าเหลือเชื่อ ไม่อยากเชื่อว่าสหายที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่จะก่อความผิดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้
ถังเกิงสูดลมหายใจลึก เอ่ยช้าๆ "คืนนั้นผู้น้อยอยู่เวรที่ลานม้า เหน็บหนาวเหลือเกิน จึงดื่มสุราเข้าไปหลายจอก สติฟั่นเฟือน พอดีน้องอวิ๋นชูมาที่ลานม้าเพื่อตามหาบิดาของนาง ผู้น้อยถูกปิศาจครอบงำ ถือโอกาสตอนเมา ทำเรื่องอัปมงคลเยี่ยงสัตว์ร้ายลงไป..."
พูดจบ เขาก้มกราบจางฟู่เฉวียนกับจางอวิ๋นชูอย่างหนักหน่วงสามครั้ง หน้าผากกระแทกพื้นดัง ตุบตุบ ไม่นานก็กระแทกจนหน้าผากมีรอยเลือด