วันที่สี่ เช้าตรู่!
องค์ฮ่องเต้ยังคงไม่ปรากฏพระองค์ องค์รัชทายาททรงเป็นประธานการประชุมราชสำนัก
ขุนนางทั้งสองทั้งปวงสีหน้าเคร่งขรึม แววตาซับซ้อน นับตั้งแต่เหตุลอบสังหารฝ่าบาท นี่เป็นการประชุมราชสำนักครั้งแรก ทุกคนคิดว่าจะมีผู้ถามถึงพระอาการประชวรของฮ่องเต้
แต่ไม่ว่าจะเป็นอัครมหาเสนาบดีหวงเฉียนหู่ หรือรองอัครมหาเสนาบดีซ่งเฮ่อเหนียน ต่างก็ไม่มีทีท่าจะเอ่ยปาก
จากนั้น องค์รัชทายาทโจวชางซึ่งประทับบนแท่นทองก็ทรงให้กรมกลาโหมรายงานศึกชายแดนเหนือ
เกิงอวิ๋นจิง เสนาบดีกรมกลาโหม ก้าวออกมา อ่านรายงานด่วนจากชายแดน เมื่อได้ยินคำว่า "จิ้งโจวแตกแล้ว" เสียงหายใจหอบทั่วราชสำนักก็ดังขึ้น
ขุนนางทั้งสองต่างพากันตื่นตระหนก "เป็นไปได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ข่าวชัยชนะถี่ๆ หรอกหรือ? ไฉนจิ้งโจวถูกตีแตกกระทันหันเช่นนี้!"
"ใช่แล้ว! จิ้งโจวอยู่ทางตะวันออก ต่อให้ท่านแม่ทัพหลูอยากยกทัพมาช่วยก็คงไม่ทันการ!"
"ศึกใหญ่ทั่วชายแดนเหนือ คงไม่มีกำลังพลให้จวนผู้บัญชาการส่งมาได้อีกแล้ว!"
ในที่ประชุมวุ่นวาย ความตื่นตระหนกแผ่คลุมทั่วพระที่นั่ง ไม่ว่าเสนาบดีทั้งหกหรืออัครมหาเสนาบดีทั้งสอง ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด
"สงบ!"
จวบขณะนั้น เสี่ยวหนิงจื่อซึ่งยืนอยู่เบื้องซ้ายแท่นทองก็สะบัดแส้ขนจามรี ปล่อยเสียงแหลมเล็กไปทั่วพระที่นั่ง
แม้ฮ่องเต้จะมิได้เสด็จมาด้วยพระองค์เอง แต่การที่เขายืนอยู่ตรงนั้นหมายถึงองค์ฮ่องเต้ ดังนั้นเมื่อเขากล่าวขึ้น ที่ประชุมก็สงบลงทันที