"ท่านแม่ทัพ โปรดสั่งการเถิด! พวกเรารอแทบไม่ไหวแล้ว!" จงหยานจื่อเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นเอ่ย
"ใช่แล้วท่านแม่ทัพ กองทัพอวิ๋นโจวกำลังสู้สุดชีวิตอยู่ในเมือง พวกเราเห็นแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้!"
นายกองอาวุโสคนหนึ่งลุกขึ้นยืน: "ทุกท่านลองมองชุดเกราะที่สวมใส่อยู่บนกายของตนดูสิ! หากไม่ใช่หลิงชวน พวกเราจะได้สวมเกราะชั้นดีเช่นนี้หรือ?"
นายกองอาวุโสกวาดสายตามองทุกคน น้ำเสียงยิ่งหนักแน่นขึ้น: "สวมเกราะชั้นดีเช่นนี้ กลับไม่ออกไปรบฆ่าศัตรู กลับหลบซ่อนอยู่ข้างหลังเหมือนเต่าหดหัว สิ่งนี้มิเพียงแต่เป็นการดูหมิ่นคำว่า 'กองทัพชายแดน' หากยังเป็นความอัปยศของกองทัพหลิงโจวของเราอีกด้วย!"
ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านของเขาตบลงบนเกราะอกอย่างแรง กึกก้องไปทั้งห้อง: "ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะคิดอย่างไร แต่วันพรุ่งนี้ อู๋ผู้นี้จะบุกเป็นคนแรกแน่นอน!"
"นายกองอู๋ เรื่องอื่นพวกเรายอมท่านได้ แต่ตำแหน่งทัพหน้าไม่ยอมให้ท่านแน่!" นายกองหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นยืน
"ไอ้หนู ไหนเจ้าว่ามีสิทธิ์มาแย่งกับข้า? ตอนข้านำทัพทำศึก เจ้ายังอุตส่าห์เล่นโคลนอยู่เลย!" นายกองอู๋เบิกตาโตตวาด
"นายกองอาวุโส วีรบุรุษไม่พูดถึงความกล้าหาญในอดีต หน้าที่ทัพหน้า ยังไงก็ต้องเป็นของทหารม้าเบาแห่งหลิงโจวพวกเรา!" นายกองหนุ่มเถียงอย่างมีเหตุผล
"ฮึ! ไม่มีม้า พวกเจ้ายังจะเรียกว่าทหารม้าได้อีกหรือ!"
"ท่านรอดูเถิด ต่อให้ไม่มีม้า ทหารม้าก็ยังเป็นทหารม้า!" นายกองหนุ่มตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ
หานจิงหู่ยกมือให้ทุกคนสงบลง แล้วออกคำสั่งเตรียมการรบในวันพรุ่งนี้ทันที ศึกครั้งนี้ เขาเกือบส่งกองทัพหลิงโจวทั้งหมดขึ้นสนามรบ