"อ้อ?"
เห็นหลิงชวนให้ตัวเองถอดเสื้อ อวี่เหวินเซียวมีสีหน้าตกตะลึง ใจวาบความนึกคิดประหลาดอย่างหนึ่ง แต่พอเห็นสายตาเย็นชาของหลิงชวน เขาก็ยอมถอดเสื้อชั้นนอกออกอย่างว่าง่าย
ร่างกายของอวี่เหวินเซียวสั่นเทาไม่หยุด ไม่รู้ว่ากลัวหรือหนาวเกินไป
หลิงชวนประกบสองนิ้วเข้าด้วยกัน กระบวนปราณรวมตัวกันที่ปลายนิ้วกลายเป็นกระบี่ปราณ ค่อยๆ ขยับไปมาในระยะสามชุ่นจากร่างของอวี่เหวินเซียว
"ฉี่ฉี่ฉี่..."
เมื่อหลิงชวนขยับนิ้ว บนอกของอวี่เหวินเซียวก็ปรากฏรอยแผลเป็นทางๆ เลือดไหลตามรอยแผลออกมา
อวี่เหวินเซียวเจ็บจนใบหน้าเบี้ยว แต่เมื่ออยู่ภายใต้ภัยคุกคามความเป็นความตาย เขาก็กัดฟันไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกมา
จนกระทั่งหลิงชวนวาดตัวอักษรสุดท้ายลง กระบี่ปราณที่ปลายนิ้วของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป อกของอวี่เหวินเซียวก็เป็นรอยเลือดยับเยินไปหมด แต่ยังพอเห็นได้รางๆ ว่าเป็นตัวอักษรแปดตัว 'รอคอจะถูกเชือด ข้าจะมาเอาหัว'
จากนั้น หลิงชวนก็หันไปกวักมือเรียกต้าหนิว ต้าหนิวเดินเข้ามาใกล้ หลิงชวนยื่นมือไปขยี้ที่ต้นคอด้านหลังของเขา ไม่นานก็มี'ยาเม็ด'สีดำขนาดเท่าเมล็ดถั่วลันเตาปรากฏขึ้นในมือ
หลิงชวนยื่นมันให้อวี่เหวินเซียว พร้อมพูดว่า "นี่คือยาพิษที่ข้าปรุงขึ้นเอง สามวันออกฤทธิ์ ตราบใดที่เจ้าค่อยๆ ไปรอข้าที่เมืองเซียงผี กลับไปข้าจะให้ยาแก้พิษเจ้าเอง!"
อวี่เหวินเซียวไม่กล้าขัดขืน รับ'ยาเม็ด'มาแล้วก็โยนเข้าปาก ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว กลิ่นประหลาดที่พูดไม่ออกลอยมา เขาอดทนกลืนลงไป แล้วก็อ้าปากให้หลิงชวนตรวจ