เมื่อกลับถึงจวนอ๋อง ทหารคนสนิทได้จัดข้าวของสัมภาระเรียบร้อยแล้ว รอเพียงรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง
หลิงชวนกับซูหลีเดินเคียงคู่ นำซ่งชิงเฉวียนเข้าไปยังห้องหนังสือ
พวกเขาจำเป็นต้องสะสางธุรกิจการค้าทั้งหมดให้เรียบร้อย กิจการเหล่านี้ต่อไปจะมอบให้ซูหลีดูแล นางจึงเป็นผู้รับมอบช่วงต่อจากซ่งชิงเฉวียนเป็นหลัก
ต้องยอมรับว่า ซ่งชิงเฉวียนมีพรสวรรค์เหนือใครในด้านการค้า ปมปัญหามากมายเพียงแค่ชี้แนะเล็กน้อย เขาก็เข้าใจได้ทันที ดวงตาคู่สุกใสนั้นมักเปล่งประกายความคิดขึ้นมาเสมอ ถึงขั้นเสนอความเห็นที่เฉียบคมกับวิธีที่ดียิ่งกว่า วาจาเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
เมื่ออธิบายเรื่องราวทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็เป็นเวลาดึกดื่น ซ่งชิงเฉวียนลุกขึ้นกล่าวอำลา สีหน้าแม้จะอิดโรย แต่แววตายังสดใส
ทว่าเขากำลังจะก้าวพ้นประตู หลิงชวนกลับเอ่ยขึ้นทันใดว่า "ชิงเฉวียน!"
ซ่งชิงเฉวียนได้ยินจึงหยุดฝีเท้า หันกายกลับมา ชายเสื้อพลิ้วไหว "ท่านพี่เขย มีอะไรจะสั่งอีกหรือขอรับ" เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าสอบถาม
"เจ้าอยากได้ค่าตอบแทนสักเท่าใด" หลิงชวนจ้องเขาตรง ดวงตาคมกริบ
"ข้าไม่เอาค่าตอบแทน!" ซ่งชิงเฉวียนโบกมือไปมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเผยรอยยิ้มปลาบปลื้ม "ท่านพ่อชอบบอกว่าข้าไร้ความทะเยอทะยาน ข้าแค่ต้องการโอกาสพิสูจน์ว่าตนไม่ใช่คนไร้ความสามารถก็พอใจเต็มที่แล้ว ท่านพี่เขยให้โอกาสข้าเช่นนี้ ข้ารู้สึกซาบซึ้งจนยากจะกล่าว ยังจะกล้าเอาค่าตอบแทนอะไรอีก" น้ำเสียงเขาจริงใจ แววตาเป็นประกายหนักแน่น
"อย่างนี้ไม่ได้!" หลิงชวนส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง "เรื่องหนึ่งก็เป็นเรื่องหนึ่ง ข้าจะให้หุ้นการค้าแก่เจ้าสามส่วน ต่อไปไม่ว่ากำไรมากเท่าใด เจ้าครองสามส่วนนั้นตลอดไป หากขาดทุน..."