และแน่นอน หากทหารม้าหลงขุยและทหารม้าหู่เปินไม่สามารถฝ่าแนวป้องกันของศัตรูได้ พวกเขาก็จะคอยเอื้อหนุนการถอนกำลังของทหารม้าหนักทั้งสองหน่วยนี้
อย่างไรก็ตาม ทหารม้าหนักทั้งสองหน่วยนี้ก่อนหน้านี้บุกฝ่าแนวข้าศึกมาหลายครั้ง แล้วก็ไล่ตีตามล่ามาตลอดทาง กำลังกายของม้าศึกและทหารจึงอ่อนล้าไปมากทีเดียว
ที่สำคัญที่สุดคือ หากพวกเขาหยุดลง เมื่อต้องการจะก่อกระแสการบุกโจมตีอีกครั้ง ย่อมต้องใช้เวลาในการเตรียมพร้อมพอสมควร
หากทหารม้าอีกสองหน่วยของหูเจี๋ยฉวยโอกาสบุกขึ้นมาล้อมพวกเขาไว้ แล้วตามด้วยทหารราบจำนวนมากกรูออกมาปิดล้อมพวกเขาอยู่ตรงกลาง ผลที่ตามมาจะอันตรายยิ่งนัก
แม้ความเป็นไปได้นี้จะไม่มากนัก แต่พวกเขาก็ไม่กล้าพนัน และไม่กล้านำทหารม้าหนักชั้นยอดทั้งสองหน่วยนี้ไปเสี่ยง
ก้อนหินและลูกเกาทัณฑ์จำนวนมากถูกยิงออกไป ทหารพลัดหลงสองหน่วยของหูเจี๋ยสูญเสียอย่างหนัก ส่วนทหารม้าหลงขุยและทหารม้าหู่เปินที่ตามมาด้านหลังเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ค่อย ๆ ลดความเร็วลง ม้าส่งเสียงร้องพรืด ๆ ปากพ่นฟองขาว
หยางจิ้นฉีจ้องไปยังค่ายข้าศึกอย่างโกรธเกรี้ยว พลางกัดฟันพูดคำหนึ่งออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก: "ถอย!"
อีกด้านหนึ่ง เซว่เจิ้นเอ้อเห็นก้อนหินพุ่งราวฝนและเกาทัณฑ์หนาแน่นดั่งป่าไม้ด้านหน้า ก็รีบดึงบังเหียนม้าให้หยุด แล้วนำทหารถอนกำลังไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนแทบจะหยดน้ำได้
สุดท้าย พวกเขาก็ยังไม่สามารถบุกเข้าไปในค่ายข้าศึกได้ แต่อย่างไรก็ตาม สำหรับเรื่องนี้ พวกเขาคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงไม่รู้สึกผิดหวังอะไร