“ได้เลย! ท่านแขกนั่งรอสักประเดี๋ยว!” ผู้ดูแลร้านตะโกนรับพลางกวาดตามองชายชราชุดเขียวเก่าแก่ท่วงท่าซอมซ่อ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
รู้สึกเพียงว่าคิ้วตาของคนผู้นี้มีความคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเคยพบเจอเมื่อหลายปีก่อน แต่พอคิดอย่างถี่ถ้วนกลับพร่าเลือน จับต้นชนปลายไม่ติด
ผู้ดูแลร้านส่ายหน้า ไม่ได้คิดลึกซึ้ง ร้านบะหมี่ของตนเปิดมากว่ายี่สิบปีแล้ว แขกที่แวะเวียนมามากมายดั่งหมู่ปลาในแม่น้ำ จำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ
“ท่านแขก บะหมี่ของท่าน ระวังร้อน!” ไม่นาน บะหมี่น้ำซุปชามหนึ่งที่ร้อนกรุ่นก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
ผู้ดูแลร้านวางชามลง อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองชายชราอีกครั้ง ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นผุดขึ้นมาอีก ทว่าก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยพบกันที่ใด
ชายชราชุดเขียวหยิบตะเกียบไม้ไผ่ขึ้นมา ค่อยๆ ทานอย่างไม่รีบร้อน
เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม น้ำซุปกลมกล่อมเข้มข้น ยังคงเป็นรสชาติเมื่อสิบหกปีก่อน ไม่เคยเปลี่ยน เงยหน้ามองไป ถนนสายยาวและตรอกโบราณ บ้านเรือนเป็นระเบียบ เมืองเมฆาขาวแห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่ต่างจากเมื่อสิบหกปีก่อนสักเท่าไหร่
“เถ้าแก่ คิดเงิน!”
“อ้าว มาแล้ว!” ผู้ดูแลร้านก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไป โค้งตัวพลางยิ้มพูด “ท่านแขก ทั้งหมดห้าอีแปะ!”
ชายชราล้วงเหรียญทองแดงห้าเหรียญที่ถูกถูจนเรียบลื่นออกมาจากอกวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นจึงสะพายกล่องกระบี่ที่ดูธรรมดาขึ้น เตรียมตัวลุกเดิน
ผู้ดูแลร้านมองแผ่นหลังของเขา พลันหลุดปากถามออกไปอีกประโยคอย่างประหลาด: “ท่านผู้กล้าผู้นี้... มาที่นี่เพื่อชมการท้าประลองของเทพกระบี่แซ่หยางกับผู้นำเมืองขาวโดยเฉพาะหรือไม่?”
ชายชราชุดเขียวชะงักก้าวเท้าเล็กน้อย หันหน้าครึ่งหนึ่งมา ยิ้มจางๆ: “ก็นับว่าใช่!”
“เฮ้อ ตามความเห็นของข้าน้อย เกรงว่าจะเป็นข่าวลือในยุทธภพเสียมากกว่า!” ผู้ดูแลร้านเปิดกล่องสนทนา พูดต่อว่า: