กลับมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ หลิงชวนให้คนไปตามจางพั่วหลู่และโจวฮ่าวมา
"ท่านแม่ทัพ ท่านเรียกพวกเรามีเรื่องหรือไม่ ใช่จะบุกโจมตีค่ายศัตรูตอนกลางคืนหรือไม่" จางพั่วหลู่สีหน้าตื่นเต้น เอ่ยถามเป็นคนแรก
"บุกอะไร ศัตรู เจ้ามาช่วยฝนหมึกสิ!" หลิงชวนชี้ไปที่แท่นหินบนโต๊ะ
แล้วจึงพูดกับโจวฮ่าวอีกว่า "ข้าพูด เจ้าจด!"
โจวฮ่าวพยักหน้า ไปที่โต๊ะเกลี่ยกระดาษให้เรียบ วางแท่นทับกระดาษ ยกพู่กันจุ่มหมึก รอคอยให้หลิงชวนเอ่ยปาก
จางพั่วหลู่เดิมทีไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องเรียกตนมาฝนหมึก แต่พอได้ยินเนื้อความที่หลิงชวนเอ่ยออกมา เขาก็เข้าใจทันที ว่านี่คือการให้ตนมาเรียนรู้
นี่คือจดหมายที่หลิงชวนเขียนถึงแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดนเหนือหลูยุ่นโฉว ในจดหมายเกี่ยวข้องกับแผนการจัดทัพทั้งหมดของเขา รวมถึงปัญหาที่กองทัพทั้งเจ็ดแคว้นในชายแดนเหนือจะมาสนับสนุนและประสานงานกันอย่างไร
โจวฮ่าวรู้สึกตกตะลึงในใจมากกว่า เพราะจากกลยุทธ์เหล่านี้ เขาค้นพบว่าแม่ทัพของตนมิได้เพียงแค่จะตีแตกทัพศัตรูเท่านั้น
ที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าคือ เรื่องใหญ่เรื่องเล็กทุกอย่างถูกจัดระเบียบเรียบร้อย หน้าที่ของแต่ละกองทัพครอบคลุมทั่วถึง กำลังพลทั้งชายแดนเหนือ กลยุทธ์ ไปจนถึงมาตรการรับมือทั้งหมดที่ข้าศึกจะทำได้ ล้วนอยู่ในแผนการอันชาญฉลาดของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลอันซับซ้อนนับพันเส้น สถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงเหล่านี้ ล้วนอยู่ในสมองของเขา เอ่ยออกมาโดยไม่ได้เตรียมตัว แต่กลับมีตรรกะชัดเจน
เขียนเสร็จแล้ว หลิงชวนให้ทั้งสองคนประทับตราดินเหนียวบนซองจดหมาย แล้วมอบให้ลู่ฉางหนิงเป็นการส่วนตัว