เขาเพียงหันหลังให้ผู้คน แล้วจากไปอย่างสงบ
อวิ๋นซูหลานมองแผ่นหลังนั้น มิได้ขยับขวาง
ด้วยกำลังของเขา สังหารลู่เฉินเฟิงมิใช่เรื่องยาก เพียงนี่เป็น 'เรื่องภายใน' ของกองทัพฝ่ายเหนือ ตนเป็นคนนอกมิสอดแทรก
ยิ่งกว่านั้น เขารู้นิสัยหลิงชวนดี หนี้เลือดนี้หลิงชวนต้องชำระด้วยมือตนเอง ไม่มีทางให้ผู้อื่นทำแทน
อวิ๋นซูหลานหันกลับมาข้างหลิงชวน เอื้อมมือแตะข้อมือเขา ตรวจอาการบาดเจ็บ ครู่หนึ่งสีหน้าก็หนักอึ้งลง
"นายท่าน โปรดช่วยพี่น้องข้าด้วย!" หลิงชวนกอดเมิ่งเจาที่ร่อแร่เต็มที เสียงสั่นกล่าว
อวิ๋นซูหลานมองบาดแผลที่หน้าอกเมิ่งเจาซึ่งโลหิตไหลทะลัก ยกสองนิ้ววางที่ซอกคอ ตรวจชีพจร
ครู่หนึ่งจึงถอนใจแผ่วเบา น้ำเสียงเสียดาย: "หอกนี้ทะลวงอวัยวะภายใน บาดลึกถึงรากฐาน ต่อให้เซียนลงสวรรค์ก็ยากคืนชีพ!"
สิ้นคำนั้น แสงในตาหลิงชวนดับวูบ ความสิ้นหวังลึกล้ำแผ่ซ่านทั่วร่าง
ในจังหวะนั้น เขารู้สึกว่ามือเปื้อนเลือดของเมิ่งเจาบีบนิ้วเขาไว้แผ่วเบา ทว่าเต็มกำลังสุดท้าย
หลิงชวนก้มหน้าฉับพลัน
เมิ่งเจามองเขา ดวงตาลอยเลือน ทว่ายังเพียรรวบรวมสติเฮือกสุดท้าย มุมปากพยายามยกขึ้น เผยรอยยิ้มสงบ พึงพอใจ
เพียงรอยยิ้มนั้น สะท้อนในตาหลิงชวน กลับเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกศรนับหมื่นทิ่มแทง
"ท่านแม่ทัพ..." เมิ่งเจาเสียงเบาแทบขาดช่วง ทุกคำเหมือนบีบออกจากปอด "ได้ติดตามท่าน... ชีวิตเมิ่งเจาคุ้มแล้ว!"