ในวังหลวง ตำหนักทรงอักษรราชเลขา
แสงเทียนส่องสว่างจนห้องในยามค่ำคืนสว่างไสวดั่งกลางวัน หากมิอาจสลายความกดดันอันหนักอึ้งที่แทบจะจับต้องได้
จอมทัพองครักษ์ต้องห้าม หนานกงซื่อ และผู้บัญชาการศาลยุติธรรม ติงเหยา นั่งตัวตรงแข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็ยังต้องกลั้นไว้เบา ๆ สองคนก้มหน้าลง ใช้เพียงหางตามองวับ ๆ ไปยังร่างอันสูงศักดิ์หลังโต๊ะราชสำนัก
ฮ่องเต้แห่งต้าโจว โจวเฉิงหยวน
วัยเกินห้าสิบ ขมับทั้งสองข้างเริ่มมีหงอก กำลังนั่งนิ่งอยู่เงียบ ๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย นิ้วมือเคาะโต๊ะไม้จันทน์แดงอันลื่นมันอย่างไม่รู้ตัว ทุกเสียงเบา ๆ ราวกับเคาะลงบนหัวใจของหนานกงซื่อและติงเหยา
บารมีของราชันแผ่ออกมาอย่างไร้รูปร่าง ทำให้ห้องอันอบอุ่นแห่งนี้เย็นเยียบราวกับห้องเก็บน้ำแข็ง
ทุกครึ่งชั่วยาม จะมีองครักษ์มังกรสวมชุดดำ ผู้เคลื่อนไหวราวสายลม เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ยื่นรายงานลับฉบับล่าสุดถวายบนโต๊ะอย่างนอบน้อม ฮ่องเต้คลี่รายงานออก สายตาเฉียบคมดั่งมีด พาดผ่านตัวอักษรอันน้อยนิดแต่หนักอึ้งเกินคณา ใบหน้ายิ่งมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ
นี่เป็นรายงานลับฉบับที่เจ็ดแล้ว ฮ่องเต้อ่านจบแล้วมิได้เอ่ยปากทันที เพียงค่อย ๆ พับรายงาน ส่งให้ขันทีเฒ่าจิ้นหวยอันที่ยืนรับใช้อยู่ข้างกาย
จิ้นหวยอันรีบโค้งคำนับ รับมาด้วยสองมือ ก้าวเท้าเบา ๆ ไปส่งต่อให้หนานกงซื่อกับติงเหยา
ทั้งสองรีบลุกขึ้น รับมาด้วยสองมือ แทบกลั้นหายใจ อ่านอย่างละเอียดทุกตัวอักษร ความคืบหน้าและรายชื่อผู้ที่พัวพัน ล้วนเกินความคาดหมายในตอนแรกของพวกเขามากนัก