แรกเริ่ม เมื่อรู้ว่าผู้อาวุโสจากสำนักฉงหยางกำลังเดินทางมา คนทั้งหมู่บ้านต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ราวกับมองเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด!
จากนั้นเสียงของหลี่เสวียนอีพลันสูงขึ้น เขาคำรามด้วยน้ำเสียงแทบสิ้นสติว่า “พวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านั้น พอไปถึงตำบลเยว่ชิงก็กลายเป็นปีศาจ สังหารชาวบ้าน เผาทำลายบ้านเรือน มีเพียงข้าที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้หลังเขาจึงรอดมาได้!”
ถ้อยคำนี้ทำให้มู่ฉางชิวรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางสมอง เขาแทบไม่เชื่อว่าตนเองได้ยินถูกต้อง
“เจ้า...เจ้าพูดว่าอะไรนะ? สังหารชาวบ้าน? เป็นไปไม่ได้!” แม้แต่ประมุขสำนักอย่างเขา เวลานี้ยังมีสีหน้าเหลือเชื่อ พูดจาติดขัดไร้ลำดับ
หลี่เสวียนอีเพียงยิ้มเย็นชา กล่าวขึ้นว่า “หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองไปดูที่ตำบลเยว่ชิงได้ เพียงแต่เวลาผ่านไปสิบห้าปีแล้ว หมู่บ้านนั้นเหลือเพียงซากปรักหักพัง แม้แต่หลุมศพร้างสักหลุมก็หาไม่พบ!”
“เป็นไปไม่ได้ ข้าจำได้ว่าปีนั้นผู้อาวุโสซุนกลับมารายงานว่ามีชาวบ้านเสียชีวิตไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ได้รับการช่วยเหลือไว้ได้ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้...” มู่ฉางชิวปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนออกคำสั่งว่า “ผู้อาวุโสซุนอยู่ที่ไหน? พาตัวเขามาให้ข้า!”
“เรียนประมุข ผู้อาวุโสซุน...เพิ่งสิ้นใจไปขอรับ” ศิษย์คนหนึ่งตอบเสียงเบา
มู่ฉางชิวตกใจอีกครั้ง พลางหันไปมองหลี่เสวียนอี เห็นอีกฝ่ายยิ้มเย็นพร้อมส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “วางใจเถอะ สัตว์เดรัจฉานเฒ่านั่นยังไม่ตาย ข้าเพียงผนึกเส้นลมปราณของเขาไว้เท่านั้น!”