ผู้คนทั่วแผ่นดินล้วนรู้ว่า หลินหย่วนถูคือคนสนิทขององค์ชายรอง ทั้งยังเป็นแกนหลักของกลุ่มฉี ทว่าเหนือความคาดหมาย เมื่อไทเฮากับองค์ชายรองก่อการ ผู้บัญชาการทัพตงเจียงผู้คุมกองทัพสามแสนนายนี้กลับนิ่งเฉย
ด้วยเหตุนี้ บัณฑิตหนุ่มผู้นี้จึงใคร่รู้ยิ่งนัก เอ่ยถามว่า "ข้าสงสัยนัก ท่านแม่ทัพมิใช่คนของกลุ่มฉีหรือ เหตุใดคราก่อนเมื่อกลุ่มฉีลงมือ ท่านจึงไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ"
ได้ยินคำนี้ สายตาของหลินหย่วนถูพลันคมกริบขึ้นมาทันใด แววสังหารวาบผ่านดวงตา กล่าวว่า "พ่อหนุ่ม ข้าขอมอบวาจาหนึ่งแก่เจ้า อยากอายุยืนยาว จงเก็บความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าเสีย"
บัณฑิตหนุ่มสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย รีบกล่าวว่า "ข้าพลั้งปาก ท่านแม่ทัพอย่าได้ถือโทษ"
หลินหย่วนถูยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า "ในเมื่อเจ้าถาม ข้าบอกเจ้าก็ไม่เป็นไร ก่อนหน้านี้ข้าเข้าข้างกลุ่มฉีจริง แต่ว่าหลินหย่วนถูผู้นี้มิใช่หมาของกลุ่มฉี พวกเขาจะไปหาที่ตาย ข้าไม่ขัดขวาง แต่ข้าไม่มีทางเอาชีวิตตนไปล้อเล่นเป็นแน่"
บัณฑิตวัยกลางคนพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ถามต่ออีก
ดังคำของหลินหย่วนถู ก่อนหน้านี้เขาเข้าข้างกลุ่มฉีจริง หวังผลักดันองค์ชายรองขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาท ไม่นานมานี้กลุ่มฉีวางแผนชิงอำนาจ ก็ส่งจดหมายลับมาให้เขาเช่นกัน
ทว่า เมื่ออ่านจดหมายลับจบ หลินหย่วนถูก็ตัดสินใจเผาทิ้งทันที หลังจากนั้นยิ่งเร่งมือลบล้างร่องรอยติดต่อทั้งหมดกับกลุ่มฉีอย่างรวดเร็วที่สุด แม้แต่จดหมายลับก่อนหน้านี้ก็เผาทำลายจนหมดสิ้น
เขารู้ว่าเท่านี้ยังไม่พอ ถึงกับลงมือเขียนจดหมายลับด้วยตนเอง สั่งคนรีบนำเข้านครเทวะกลางราตรี มอบแก่ฝ่าบาท