"ถึงต้องตาย ก็ต้องไม่ทำให้เกียรติยศของราชวงศ์ต้องเสื่อมเสีย!" อวี้เหวินเชี่ยนตะโกนก้อง เสียงดังก้องกังวานไปทั่วทุ่งกว้าง
เมื่อสิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่เบื้องหลังก็ชักดาบศึกออกจากเอวพร้อมกัน เสียงเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะเดียวกันดั่งเสียงกู่ร้องยาว
พวกเขาตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า "เพื่อราชวงศ์ สู้!"
"เพื่อราชวงศ์ สู้!"
เสียงคำรามกึกก้อง ดั่งสายฟ้าผ่าลงมาบนผืนดิน บั่นทอนสรรพสิ่งให้สั่นสะเทือน
ชั่วขณะนั้น กองทัพที่แหลกสลายนี้ดูจะกลับกลายเป็นกองทัพที่ไร้เทียมทานดังเช่นในอดีตอีกครั้ง
อวี้เหวินเชี่ยนใช้คำพูดสั้น ๆ เพียงไม่กี่ประโยค ปลุกขวัญกำลังใจของกองทัพให้ตื่นขึ้นมาได้
ขวัญกำลังใจที่ตกต่ำถึงขีดสุดพลันพุ่งสูงขึ้น ดั่งเปลวไฟที่ราดด้วยน้ำมัน กำลังลุกโชนอย่างดุเดือด
แม้กำลังพลจะยังเป็นรองอยู่ แต่ทุกคนต่างมีเจตนารมณ์ในการต่อสู้สูงล้น อย่างน้อยก็มีกำลังพอที่จะสู้กับทหารราชวังได้
เมื่อทุกคนทิ้งความตายไว้เบื้องหลัง เพื่อต่อสู้เพื่อความศรัทธาในใจ ดวงตาของพวกเขาไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป หากแต่เป็นความคลั่งไคล้ กองทัพนี้จะน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
"ฆ่า!"
อวี้เหวินเชี่ยนคำรามก้อง พวกเขากลับเป็นฝ่ายรุกเข้าหาทหารราชวังที่อยู่เบื้องหน้าอย่างกล้าหาญ
ส่วนหลานเส้าถังกลับยิ้มเย็นที่มุมปาก เขาค่อย ๆ ยกดาบยาวมือขึ้น ชี้ปลายดาบไปข้างหน้าอย่างเอียง ๆ แล้วตะโกนว่า
"ทุกเหล่าทัพบุก!"
เมื่อได้รับคำสั่ง ทหารราชวังสองหมื่นนายควบม้าบุกโจมตี ดั่งสายน้ำสีดำไหลบ่าบนผืนดิน พุ่งเข้าหาข้าศึก
ทหารราชวังส่วนใหญ่คัดเลือกมาจากกองทัพชายแดนใหญ่ ๆ ถึงแม้หลายคนจะไม่ได้ออกรบหลายปี แต่การฝึกซ้อมของพวกเขาไม่เคยขาดตกบกพร่อง