ฉินหู่แม้ไม่รู้ฐานะของหลิงชวน แต่ก็ถูกไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาข่มขวัญ เมื่อนึกถึงกำลังร้ายกาจของคนผู้นั้น ก็ได้แต่ผงกหัวอย่างตะกุกตะกัก "ขะ...ข้าเป็นคนเอาไปเอง!"
"เอาไปทำอะไร?" หลิงชวนถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังราบเรียบแต่ทำให้คนฟังต้องหวาดหวั่น
"ฟัน...ฟันฟืน..." ฉินหู่ตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
หลิงชวนรับกระบี่สงครามคืนมาจากมือของนางอู๋ ข้อนิ้วกำแน่นจนซีดขาว เสียงกลับสงบนิ่งเกินปกติ "กระบี่นี้ร่วมศึกกับแม่ทัพฉินมาค่อนชีวิต ดื่มเลือดหูเจี๋ยไม่รู้เท่าไร ครึ่งปีก่อนแม่ทัพพลีชีพตายเพื่อแคว้น ก็ควรฝังไปพร้อมกับเจ้าของ เจ้ากล้าลอบมาขโมยไป รู้หรือไม่ว่าผิดสถานใด?"
"ข้า..." ฉินหู่ยังคิดจะแก้ตัว ก็เห็นประกายเย็นวาบดุจสายฟ้าแลบ
"ฉึก!"
คมดาบเฉือนผ่านลำคอแผ่วเบา เลือดพุ่งเป็นสาย
ตาฉินหู่เบิกค้าง มือสองข้างกุมลำคอแน่น แต่ก็ยับยั้งชีวิตที่ไหลรินไปกับเลือด ร่างเขาสั่นเทา ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสิ้น
ดาบเดียวที่เฉียบขาดนี้ ทำให้สามีภรรยาฉินเซิ่งที่คุกเข่าอยู่หน้าแท่นวิญญาณหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
ฉินหู่แค่ขโมยของตกทอดของฉินเจี่ยน ยังได้รับจุดจบเช่นนี้ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนทั้งคู่ได้ก่อขึ้นอันชั่วร้ายยิ่งกว่า หัวใจของพวกเขาพลันเย็นเยือก ความสิ้นหวังท่วมท้นเข้าไปถึงจิตวิญญาณ
หลิงชวนไม่รีบร้อน ใช้เสื้อของฉินหู่เช็ดคราบเลือดบนกระบี่ แล้วเก็บกระบี่สงครามกลับคืนฝัก บรรจงวางไว้ในโลงอย่างสงบ
เขารู้ดีว่าไม่มีใครซึ้งถึงความหมายของกระบี่สงครามที่มีต่อทหารชายแดนยิ่งไปกว่าเขา เพียงใด
กระบี่คู่ชีพที่ร่วมทางกับฉินเจี่ยนในสมรภูมิมาค่อนชีวิต สหายที่ร่วมสมรภูมิฟาดฟันข้าศึก ในที่สุดก็สิ้นสุดภารกิจแล้ว จะได้ติดตามเจ้านายเก่าหายไปชั่วนิรันดร์ด้วยกันใต้ธรณี