ยามเว่ยเจิ้งเค่อ* สุริยันเฉียงตะวันตก ขบวนของหลิงชวนมาถึงใต้ด่านอวิ๋นในที่สุด
ด่านปราการที่สูงตระหง่านชันราวกับอสูรกายโบราณหมอบอยู่บนแผ่นดินหยงโจว ด้วยร่างมหึมาขวางกั้นเส้นทางสัญจรเหนือใต้ไว้แน่นหนา
กำแพงสูงเสียดฟ้าสะท้อนแสงอาทิตย์วาววับเย็นเยียบ เชิงเทินแลคล้ายเขี้ยวอสูรตั้งตระหง่าน แผ่กลิ่นอายน่าเกรงขามมิอาจล่วงล้ำ
"ท่านแม่ทัพ!" ลั่วชิงอวิ๋นควบม้าชิด กล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เปี่ยมด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เสียวเว่ยเหิงผู้นี้แม้อาศัยบารมีพ่อตาก้าวกระโดดรวดเร็ว แต่ใช่ว่าตัวเขาจะเป็นถุงเหล้ากระสอบข้าว เพราะไม่ว่าจะพิชัยสงครามหรือฝีมือการต่อสู้ ล้วนนับว่าโดดเด่น มิเช่นนั้น คงไม่อาจโดดเด่นขึ้นมาจากกองทัพต้องห้ามนครเทวะที่อัดแน่นด้วยยอดฝีมือจนได้เป็นตูเว่ยเป็นแน่!"
"ข้าเคยร่วมงานกับเขา ทราบดีว่าเขามีวิธีโหดเหี้ยม!" เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วเสริม "ข้าเองก็เพิ่งสืบทราบภายหลังว่า การลอบสังหารเมื่อครั้งนั้น ลูกธนูที่ปักอกเซียวเว่ยเหิง มีลักษณะแผลตรงกับหัวลูกธนูของกองทหารรักษาพระองค์ทุกประการ!"
หลิงชวนพยักหน้า หากเป็นดั่งที่ลั่วชิงอวิ๋นว่า ผู้นี้แสดงละครบาดเจ็บเอง อาจเพื่อลดหย่อนโทษ หรืออาจมีความเป็นไปได้อื่น แต่ไร้หลักฐาน หลิงชวนก็ยากจะคาดเดามั่ว
สายตาเรียบนิ่งกวาดมองเชิงเทินบนกำแพง พลางถามเบา ๆ ว่า "หากเทียบฝีมือเฉพาะตัว เขาเป็นเช่นไรเมื่อเทียบกับเจ้า?"