ทุ่งหญ้าทางเหนือของเขาอินซาน เดิมทีเป็นดินแดนของต้าโจว เป็นทุ่งม้าที่ใหญ่ที่สุดในจงหยวน ม้าศึกครึ่งประเทศล้วนผลิตจากที่นี่
สองร้อยปีก่อน ชาวหูเจี๋ยข้ามเขาอินซานมา ยึดครองทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์แห่งนี้ไว้เป็นของตน
พวกเขาใช้ทุ่งหญ้าของต้าโจวเลี้ยงม้า แล้วใช้ม้าที่เลี้ยงมาบุกโจมตีต้าโจว ความอัปยศเช่นนี้ ต้าโจวกลืนกินมานานกว่าสองร้อยปีแล้ว
สองร้อยกว่าปี!
คนมากมายรอจากวัยหนุ่มจนผมหงอก รอจากผมหงอกจนถึงหลุมฝังศพ ก็ยังไม่ได้เห็นวันทีชาวหูเจี๋ยจะถอยกลับไป
นานจนชาวจงหยวนแทบจะลืมไปแล้วว่า แผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์แห่งนั้น เคยเป็นทุ่งหญ้าของตนเอง
แต่แผ่นดินที่ถูกฝีเท้าม้าเหล็กเหยียบย่ำ ด่านที่ถูกไฟสงครามเผาผลาญ กลับจดจำบัญชีนี้ไว้แทนคนทุกยุคทุกสมัย
ขณะนี้ หัวใจของลู่หานจางกระตุกวูบ
หรือว่า ในชั่วชีวิตของตน จะได้เห็นทุ่งหญ้าทางเหนือกลับคืนสู่จงหยวนจริง ๆ งั้นหรือ?
คิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกเพียงเลือดเนื้อในทรวงอกที่เกือบจะดับสูญ ถูกกองไฟลูกหนึ่งจุดติดขึ้นมา
เป็นกองไฟที่คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าตลอดสองร้อยปีเผาไม่มอด ดับไม่ลง กลืนไม่ลง กองไฟนั้นบัดนี้กำลังพลุ่งพล่านในเส้นเลือดของเขา แผดเผาจนทั่วร่างร้อนระอุ
เขากำหมัดแน่น เสียงสั่นเครือเล็กน้อย “หากเป็นเช่นนั้นได้จริง นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ที่สุดในสามร้อยปีของต้าโจว ความสำเร็จที่ยากจะหาใดเทียบ……”
เมืองเฟยหลง จวนผู้อำนวยการ!
หลูยุ่นโฉวนอนไม่หลับตลอดคืน คอยรอข่าวจากสมรภูมิอวิ๋นโจว