หนานกงซื่อคือประมุของครักษ์ต้องห้ามที่ฝ่าบาททรงเลือกสรรด้วยพระองค์เอง กำลังรบของเขาย่อมไร้ข้อกังขา
แม้แต่เหยียนเฮ่อเจ้าผู้ทรนงยังเคยเอ่ยปาก หากมองทั่วแผ่นดิน ขีดพลังยุทธของหนานกงซื่อจะต้องติดหนึ่งในสามอย่างแน่นอน
หากเป็นผู้อื่นกล่าวเช่นนี้ เกรงว่าคงเจือคำยกยอ แต่ผู้เอ่ยคือเหยียนเฮ่อเจ้า ยอดฝีมือเลื่องชื่อทั้งในราชสำนักและยุทธภพผู้ขึ้นชื่อว่าหยิ่งยะโส ไม่เคยกล่าวชมใครง่าย ๆ ถ้อยคำจากปากเขาย่อมทรงอำนาจในตัวเอง
เมื่อเผชิญหน้ากับกระบองหมาป่าที่ฟานซิ่วฟาดฟันกลางอากาศ หนานกงซื่อกลับสงบนิ่ง เขาชูทวนยาวขึ้นฉับพลัน ปลายทวนอันคมกริบปะทะกับกระบองหมาป่าอย่างแม่นยำ สกัดไว้กลางอากาศได้อย่างแข็งขัน
ฟานซิ่วตกตะลึง แต่ไม่ว่าเขาจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดสักเพียงใด ก็ไม่สามารถกดกระบองให้ต่ำลงได้แม้แต่น้อย
"ยอดขุนศึกแห่งแดนจ๊ก มีเพียงเท่านี้หรือ!" หนานกงซื่อเอ่ยอย่างเหยียดหยาม
"เจ้ารนหาที่ตาย!" ฟานซิ่วคำรามด้วยโทสะ เขาเคยเป็นขุนพลเอกแห่งหรงโจว ทว่าเมื่อครั้งอ๋องจิ้งเสด็จมาประจำชายแดนหรงโจว เขาเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย
หลายปีมานี้ เขาอาศัยความดีความชอบในการปราบโจรและพละกำลังเหนือชั้น ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งขุนพลเอกได้อย่างไร จะเป็นคนไร้ความสามารถได้อย่างไรกัน
ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้ด้วยการแนะนำของอ๋องจิ้ง เขาได้เข้าฝากตัวเป็นศิษย์ปรมาจารย์ยุทธภพ ก้าวสู่เส้นทางการฝึกฝน ผ่านการบำเพ็ญอย่างไม่ลดละนานกว่ายี่สิบปี วันนี้เขาได้เป็นยอดฝีมือขั้นเจ็ด