"ส่งคำสั่ง ให้ทหารม้าเสวียนหยิงออกเดินทางทันที ไปสนับสนุนที่จิ้งโจว!" หลูยุ่นโฉวสั่งการอย่างเด็ดขาด
จากนั้น หลูยุ่นโฉวพูดอีกครั้ง: "ฝากข่าวไปถึงเหล่านักยุทธจากตำหนักปี้ลั่วซานจวง สำนักถังแห่งอูเสีย และซุยอินเฟิงกู่ ขอให้พวกเขาไปช่วยที่จิ้งโจวด้วย!"
ครั้งนี้ เหล่านักยุทธจำนวนมากเดินทางมาช่วยที่ชายแดนเหนือ แต่ท้ายที่สุด พวกเขาก็ไม่ใช่ทหารในกองทัพ ดังนั้น หลูยุ่นโฉวจึงใช้คำว่า 'ขอ' แทนการออกคำสั่ง
ยอดฝีมือเหล่านี้ ในศึกใหญ่ที่เผชิญหน้ากัน อาจไม่สามารถสร้างผลงานได้มากนัก แต่ในการรับมือกับกองกำลังนอกแบบอย่างกาโลหิตและชือฝู พวกเขาอาจถนัดมือกว่าทหารทั่วไป
"รับทราบ!" ทหารคนสนิทผู้นั้นรับคำสั่งแล้วจากไป
แม้ทหารม้าเสวียนหยิงจะมีพลังการรบองอาจ แต่ศัตรูบุกเข้าด่านในได้ยากเย็นเพียงใด การจะขับไล่พวกเขาออกไป ก็ยากพอๆ กัน
หลูยุ่นโฉวหยุดคิดเล็กน้อย แล้วสั่งการอีกครั้ง: "ให้คนไปส่งคำสั่งถึงอวี๋ซื่อชิง เริ่มอพยพประชาชน!"
"ขอรับ!" ทหารคนสนิทประสานมือรับคำ แล้วรีบออกไปส่งคำสั่ง
"ซื่อเจิน พวกเจ้าจงจัดแนวป้องกันที่สองในเขตจิ้งโจว ถึงแม้จะต้องละทิ้งเมืองชายแดนบางแห่ง ก็ต้องปิดกั้นศัตรูให้ตายอยู่ในเขตจิ้งโจวให้ได้ ไม่เช่นนั้น แนวป้องกันทั้งชายแดนเหนือจะได้รับผลกระทบ!" หลูยุ่นโฉวพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"รับคำสั่ง!" เยี่ยซือเจินประสานมือรับคำสั่ง
จากนั้น เขารีบสั่งให้นำแผนที่โดยละเอียดของจิ้งโจวมา และปรึกษาหารือกับทุกคนถึงวิธีการจัดวางแนวป้องกันที่สอง