ณ เมืองเฟยหลง ภายในท้องพระโรงจวนผู้อำนวยการ เหล่าแม่ทัพนายกองจากเจ็ดแคว้นแดนเหนือประชุมพร้อมหน้า ต่างกำลังวางแผนขั้นสุดท้ายก่อนศึกใหญ่เช่นกัน
หลูยุ่นโฉวนั่งประจำตำแหน่งเจ้าสำนัก สีหน้าหนักแน่น
เบื้องซ้ายคือเหล่าที่ปรึกษากรมเสนาธิการอันมีเยี่ยซือเจินเป็นหัวหน้า กับบรรดาข้าหลวงเจ็ดแคว้น เบื้องขวาคือแม่ทัพใหญ่ทั้งเจ็ดแคว้น รวมถึงผู้บัญชาการของทหารม้าหลงขุยและทหารม้าพยัคฆ์พิทักษ์ ล้วนเรียงอาวุโสนั่งตามลำดับ
แน่นอนว่า ลู่หานจางผู้ชอบทำตัวเป็นผู้บัญชาการนอนมา มิได้ปรากฏตน ผู้มาแทนคือหลิงชวน รองแม่ทัพแห่งอวิ๋นโจว
ทว่า ในที่ประชุมนี้ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิบัติต่อเขาอย่างรองแม่ทัพจริง ๆ
ไม่ต้องเอ่ยถึงข้อที่ท่านแม่ทัพเฒ่าลู่ผู้นี้เดิมทีก็เป็นเพียงแม่ทัพแต่ในนาม มิเคยลงมือบริหารกิจการงานใด แค่ฐานะโหวปราบแดนเหนือบนกายของหลิงชวน ก็เพียงพอจะกดข่มเหล่าแม่ทัพทั้งปวงในที่นี้ มิให้ผู้ใดกล้ามีทีท่าดูแคลนแม้แต่น้อย
ยามปกติแม่ทัพใหญ่ทุกแคว้นหาได้พร้อมหน้ากันง่ายดาย ที่ทุกคนต้องนั่งคุมเชิงอยู่ในแคว้นตน จัดการภารกิจการทหารอันยุ่งเหยิง จะละทิ้งหน้าที่ไปหาใช่เรื่องง่าย
ครั้งล่าสุดที่ได้พบหน้ากันพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้ ก็ต้องย้อนไปเมื่อหนึ่งปีก่อนหลังสิ้นศึกใหญ่นั้น ยามราชสำนักส่งคนมาแจกจ่ายรางวัลแก่ทุกกองทัพ
"ทุกท่าน คาดว่าพวกเจ้าก็คงรู้ข่าวมาบ้างไม่มากก็น้อยแล้ว! ตามกำหนดเดิม ศึกนี้อย่างน้อยควรปะทุในอีกสองปีให้หลัง เหตุใดชาวหูเจี๋ยจึงทนรนทนร้อนอยู่นิ่งมิได้เสียก่อน!" หลูยุ่นโฉวเอ่ยวาจาอย่างสงบ สายตากวาดผ่านทุกผู้ที่ร่วมวง
"ดูท่าคราวก่อนคงยังมิได้สั่งสอนให้พวกมันรู้จักเจ็บ ถึงมิรู้จักจดจำบทเรียน!" หานชิงฉือยกถ้วยน้ำชาขึ้น จิบเนิบ ๆ พลางเอ่ยยิ้ม ๆ