แมลงวันอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ยกจอกสุราขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา พูดจาอึกอักตะกุกตะกักไปตามน้ำว่า “บุตรสาวของท่าน...งามล่มเมืองเช่นนี้ สมคำร่ำลือ แตกต่างจากผู้ใด เปิดหูเปิดตาข้าน้อยอย่างแท้จริง...”
ท่านเศรษฐีหลี่ได้ฟังกลับหัวเราะลั่น: “หากนายกองสือยินดีเป็นบุตรเขยข้า หลี่พานอันผู้นี้มีทรัพย์สมบัติหมื่นตำลึง วันหน้าล้วนเป็นของเจ้า!”
“นายกองสือ...” ขณะนั้นเอง หญิงสาวนามชิงเฉิงก็บีบเสียงให้แหลมเล็กพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มให้แมลงวัน “ชิงเฉิงตกหลุมรักท่านตั้งแต่แรกเห็น...”
แม้นางจะพยายามเลียนแบบท่าทางออดอ้อนเพียงใด แต่ผลลัพธ์กลับทำให้ผู้ร่วมโต๊ะรู้สึกราวกับดวงตาและโสตประสาทถูกย่ำยีไปพร้อมกัน
เผชิญภาพตรงหน้า แมลงวันเผยสีหน้าหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รีบโบกมือปฏิเสธ: “ท่านเศรษฐีหลี่ เรื่องนี้มิอาจทำได้เป็นอันขาด! นี่...ไม่เหมาะสม...”
อวี๋เล่อที่อยู่ข้างๆ เห็นเรื่องสนุกไม่รังเกียจว่าเรื่องใหญ่ รีบโหมโรงทันที: “นายกองใหญ่ เรื่องดีปานนี้ ท่านยังลังเลอันใดอีก? รีบตอบตกลงเถิด! พวกพี่น้องล้วนรอคอยดื่มสุรามงคล!”
“ยินดีกับนายกองใหญ่!” เมิ่งเจาเองก็กลั้นยิ้มพลางแซวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่เพียงจะได้แต่งกับสาวงามสะคราญโฉม วันหน้ายังมีเกียรติยศทรัพย์ศฤงคารไม่รู้จบ น่าเสียดาย พวกเราไม่มีวาสนาเช่นนี้!”
แมลงวันจ้องพวกที่ซ้ำเติมยามทุกข์ด้วยความคับแค้นใจ แต่จำต้องข่มไว้เพราะสถานการณ์
เขารีบหันไปกล่าวกับท่านเศรษฐีหลี่ด้วยสีหน้าจริงจัง: “ขอบคุณท่านเศรษฐีที่เมตตา! เพียงแต่...ข้าน้อยมีครอบครัวแล้ว ที่บ้านมีบุตรสามคน ไม่อาจทำลายอนาคตบุตรสาวท่าน!” เขาพยายามใช้ข้ออ้างนี้ปัดให้พ้นตัว