สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลเบื้องหลัง ร่างของหลิงชวนสั่นสะเทือนโดยไม่รู้ตัว "ต่อจากนี้ เรียกข้าว่าสามี!"
ฮูหยินหวังกดกายแนบชิดหลิงชวน กระซิบข้างหู ลมหายใจหอมกรุ่น เอ่ยเสียงเบา 'อืม' หนึ่งครั้ง
สถานการณ์เช่นนี้ อย่าว่าแต่หลิงชวนเลย แม้แต่เซียนก็มาถึง คงจะจิตใจสั่นคลอนเช่นกัน
หลิงชวนรู้สึกเพียงเปลวไฟในใจลุกโชนราวกับสัตว์ร้ายที่ควบคุมไม่ได้
ท่านพี่หันมา หม่อมฉันจะขัดถูด้านหน้าให้! ฮูหยินหวังเอ่ยเสียงนุ่ม
เมื่อหลิงชวนหมุนตัวมา นางก็เห็นบาดแผลหนาแน่นบนอกของเขาอย่างชัดเจน หัวใจพลันบีบรัด
บาดแผลเหล่านี้ทับซ้อนกัน ทั้งเก่าและใหม่ ทำให้ฮูหยินหวังรู้สึกเจ็บปวดใจ
นางค่อย ๆ ไล้ปลายนิ้วไปตามบาดแผล ถามเสียงเบา: "ท่านพี่ ยังเจ็บอยู่หรือไม่?"
หลิงชวนยิ้ม "เดิมยังเจ็บอยู่ แต่เจ้าลูบแบบนี้ ก็ไม่เจ็บแล้ว!"
ฮูหยินหวังได้ยินเช่นนั้น บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลก็เผยรอยยิ้ม "ท่านพี่ นี่ช่างปากหวานปานน้ำผึ้งเสียจริง!"
"เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าปากหวาน? เจ้าได้ชิมแล้วหรือ?" หลิงชวนถามยิ้ม ๆ
ฮูหยินหวังตะลึงไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ หลิงชวนก็โอบกอดนางไว้ แล้วโน้มใบหน้าเข้ามา
ในยามที่ไม่ทันตั้งตัว ฮูหยินหวังถูกหลิงชวนทะลวงแนวป้องกัน จากความงงงวยในตอนแรก สู่การยอมรับ และต่อด้วยการไขว่คว้าหาความสุขด้วยตนเองในภายหลัง...
จนเกือบหายใจไม่ออก ทั้งคู่จึงแยกจากกัน เห็นเพียงฮูหยินหวังหน้าแดงก่ำ หายใจหอบถี่