ชายผู้นี้ชื่อสือจาง เป็นหนึ่งในสี่พยัคฆ์เหล็กแห่งทหารม้าเสวียนหยิง ช่วงหลายปีมานี้ติดตามลู่เฉินเฟิงรบทัพทั่วยุทธภพ สร้างคุณงามความดีไว้มากมายนับไม่ถ้วน
สี่พยัคฆ์เหล็กล้วนเป็นจอมทัพฝีมือกล้าที่สู้ได้เป็นหมื่น ๆ คน ไม่ว่าจะเป็นความดีความชอบหรือความสามารถ ไปอยู่ที่ใดในกองทัพฝ่ายเหนือ ก็เป็นแม่ทัพนำทัพหนึ่งกองได้โดยไม่ขัดสน
ทว่า พวกเขากลับเต็มใจเป็นแค่นายกองในทหารม้าเสวียนหยิง
ในสายตาของพวกเขา ลู่เฉินเฟิงคือดั่งเทพเจ้า ตามลู่เฉินเฟิงออกรบ พวกเขาแทบไม่ต้องคิด แค่เชื่อฟังคำสั่งก็พอ
ลู่เฉินเฟิงโยนศีรษะที่ถืออยู่ในมือให้ทหารคนสนิท แล้วกล่าวว่า "วางใจได้ อวี้เหวินเชี่ยนหนีไม่พ้น!"
สือจางสีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน ถามว่า "ท่านแม่ทัพมีแผนอื่นงั้นหรือ?"
ลู่เฉินเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ กล่าวว่า "พวกเราออกจากค่ายเมื่อใด เว่ยฉงซานก็คงนำทหารเว่ยสี่พันนายออกจากค่าย มุ่งหน้าไปสกัดที่หุบเขาหานย่าแล้ว!"
ได้ยินดังนั้น สือจางเต็มไปด้วยความตกตะลึง ถามว่า "ศึกเมื่อวาน ทหารเว่ยถึงจะชนะ แต่ก็เสียหายหนักหนา พวกเขายังมีกำลังรบอีกหรือ?"
"เจ้าดูถูกทหารเว่ยเกินไปแล้ว!" เห็นชายสามคนเดินเคียงคู่กันมา ชายที่เดินอยู่กลางชื่อเซียวโม่แบกทวนเจาะเกราะสองหัวไว้บนบ่า
เซียวโม่สีหน้าเย่อหยิ่ง พูดต่อว่า "ทหารเว่ยคือกองทหารชั้นยอดที่คัดเลือกมาจากเจ็ดแคว้นชายแดนเหนือ เว่ยฉงซานถึงแม้เพิ่งเข้ารบ แต่บรรพบุรุษของเขาได้ทิ้งตำราฝึกทหารเว่ยไว้!"
อีกคนหนึ่งถือธนูใหญ่ ท่าทางเย็นชา ส่ายหน้าเล็กน้อย พูดว่า "ทหารเว่ยกองนี้ไม่เหมือนกับเมื่อร้อยปีก่อน!"