เขาสั่งการอย่างเด็ดขาด ให้ทหารรักษาเมืองเข้าต่อสู้ พลาดไม่ได้ที่จะให้อีกฝ่ายบุกเข้ามาในเมืองได้
ผู้ที่ปูแผ่นไม้คือทหารราบหลงหนานภายใต้การบัญชาของเนี่ยซวิน หลิงชวนให้พวกเขาออกโรงเป็นคนแรก ไม่ใช่เพื่อให้เป็นเพียงลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ต้องสังเวยชีวิต หากแต่คือการปกป้องพวกเขามากที่สุด เพราะการต่อสู้เบื้องหน้าจะโหดร้ายยิ่งกว่านี้มากนัก
แม้จะถูกเครื่องยิงหินกดดัน ทหารหูเจี๋ยในเมืองก็ตอบโต้ด้วยเกาทัณฑ์ สร้างความกดดันให้กองทัพหลงหนานเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังไม่ละทิ้ง ทุ่มสุดกำลังในการปูแผ่นไม้ต่อไป
บางทีอาจได้รับแรงบันดาลใจจากกองทัพอวิ๋นโจว หรือไม่ก็ตั้งใจว่าจะไม่ให้ใครมาหัวเราะเยาะได้ กองทัพหลงหนานจึงแสดงขวัญกำลังใจที่แตกต่างไปจากที่เคยเป็นมาอย่างสิ้นเชิง
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาแต่ละคนแสดงความกล้าหาญไม่เกรงกลัวมรณา ทหารแถวหน้าล้มลง แถวหลังก็รีบเข้าไปแทนที่และปูแผ่นไม้ต่อไป
เมื่อคืนนี้ หลังจากหลิงชวนออกคำสั่ง เนี่ยซวินก็ได้ตั้งคำปฏิญาณไว้ต่อหน้าธารกำนัล ให้เวลาเขาครึ่งชั่วยาม หลังจากนั้น กองทัพใหญ่จะบุกตะลุยได้ทันที
กลับมาที่ค่าย ก็เรียกบรรดาแม่ทัพน้อยมารวมกันเพื่อแบ่งหน้าที่ทันที นายกอง เปียวฉ่างทุกคนต้องนำทัพออกไปก่อน
สุดท้าย คำสั่งที่เขาสั่งแก่กองทัพทั้งหมดก็คือ ต่อให้ทหารหลงหนานสองหมื่นนายตายหมดสิ้น ก็ต้องใช้ศพปูทางออกมาให้ได้
แม้หลิงชวนจะให้พวกเขาเปลี่ยนเป็นเกราะเบาของกองทัพอวิ๋นโจวแล้ว แต่เกราะเบานั้นก็มิได้กันเกาทัณฑ์ได้ทั่วทุกส่วน ภายใต้ลูกธนูที่หนาแน่นราวกับฝน ผู้คนก็ยังคงล้มตายลงไม่ขาดสาย