จวนถิงเว่ย ว่ากันว่าเมื่อสองวันก่อนหลัวเจิงถูกคนลอบสังหาร บาดเจ็บสาหัส ใกล้ตาย ทุกเรื่องราวตกไปอยู่ในมือของเว่ยเจียวและเกาเยว่ทั้งสองคน
คนทั้งสองนี้เป็นคนเก่าแก่ของจวนถิงเว่ยชายแดนเหนือ ตั้งแต่ยุคเหยียนเฮ่อเจ้า พวกเขาก็เป็นเสาหลักของเขา มีสถานะสำคัญยิ่ง
เวลานี้ ในคุกใต้ดินของจวนตู๋ทงแห่งจวนถิงเว่ย ทั่วปาชิงเซียวถูกใส่ตรวนมือตรวนเท้า ขังอยู่ภายใน
คุกใต้ดินแห่งนี้สร้างขึ้นพร้อมกับตัวจวน เมื่อครั้งนั้นเหยียนเฮ่อเจ้าเคยใช้ที่นี่สอบสวนนักโทษพิเศษผู้มีตัวตนลึกลับมากมายเป็นการลับ
ในห้องขังที่อยู่ติดกับทั่วปาชิงเซียว กลับปรากฏร่างของคนที่สมควรจะไม่อยู่ที่นี่ที่สุด นั่นคือเจ้าของจวนตู๋ทงแห่งนี้ หลัวเจิง!
เวลานี้ ตู๋ทงแห่งจวนถิงเว่ยชายแดนเหนือผู้นี้ กลับถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินของจวนตัวเอง มือเท้าถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เหล็กอย่างแน่นหนา
ตะขอเหล็กขนาดใหญ่และแหลมคมสองอันแทงทะลุกระดูกไหล่ทั้งสองข้าง ห้อยร่างของเขาลอยอยู่กลางอากาศ
เวลานี้หลัวเจิงบอบช้ำไปทั้งตัว เลือดอาบไปทั่วกาย โดยเฉพาะรูเลือดสองรูที่หัวไหล่ทั้งสองข้าง เลือดไหลตามตะขอเหล็กลงมา
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องขังถูกผลักเปิดออก ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมฉีเหวินฝู สวมหมวกฉุยอวิ๋น เอวห้อยกระบี่ฉือเสวียน พร้อมลูกน้องสองคนเดินเข้ามา
"โอ้! ท่านตู๋ทงหลัว สีหน้าท่าทางแบบนี้ คืนนี้นอนหลับสบายดีสินะ!" เกาเยว่จ้องมองหลัวเจิงที่ถูกแขวนอยู่กลางอากาศแทบสิ้นใจ พลางหัวเราะเย็นชา
หลัวเจิงที่ใบหน้าเปื้อนเลือด พยายามเบิกตาขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยว่า "ไอ้เกา เจ้าฆ่าข้าเสียดีกว่า ไม่เช่นนั้น วันหนึ่ง ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าคำว่า 'เป็นตายไม่เทียมกัน' นั้นหมายความว่าอย่างไร!"