หลิงชวนยกปลายทวนทลายวิญญาณขึ้น สะบัดม่านประตูค่ายใหญ่ออกอย่างคล่องแคล่ว ทว่า ภาพที่ปรากฏในกระโจมมิใช่คมดาบและเกาทัณฑ์ที่จ้องมาทางเขา แต่เป็นประกายเย็นเยียบที่ฉีกอากาศฟาดฟันตรงเข้ามา!
ชั่วพริบตา กลิ่นอายสังหารอันเย็นยะเยือกจรดกระดูกก็ปกคลุมร่างหลิงชวนไว้ทั้งหมด
กลิ่นอายสังหารนี้แตกต่างจากความร้ายกาจลึกลับของอ๋องอสรพิษในคืนนั้นอย่างสิ้นเชิง มันเปิดเผยตรงไปตรงมา ทว่าอัดแน่นด้วยความดุร้ายและทรราช ประหนึ่งจะบดขยี้ทุกสิ่งตรงหน้าให้กลายเป็นผุยผง
หลิงชวนรู้สึกเพียงว่าอากาศรอบกายแข็งตัว แขนขาราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนไร้รูปลักษณ์ ขยับเขยื้อนได้ยากยิ่ง
ในชั่ววิกฤตที่เส้นผมผูกคอ ทันใดนั้นจากส่วนลึกของทะเลลมปราณในตันเถียนก็พลุ่งพล่านด้วยกระแสลมร้อนแรง ดั่งมังกรนิทราตื่นขึ้น ในชั่วขณะก็พังทลายพันธนาการอันน่าหวาดหวั่นนั้น!
พลังนี้พลันไหลทะลักดั่งเขื่อนแตกสู่แขนขาทั่วร่าง หลิงชวนรู้สึกเพียงว่าทั่วร่างเปี่ยมด้วยพลังระเบิดที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ฮ่า!”
เขาคำรามกึกก้อง มิได้ถอยแต่กลับรุก กำลังอันฮึกเหิมทะลักสู่สองแขน ทลายวิญญาณแปรเป็นประกายเย็นสีทอง แทงเข้าใส่ประกายสังหารนั้นอย่างไม่เกรงกลัว!
“เคร้ง!”
เสียงดังสนั่นกึกก้องกัมปนาท ประกายไฟกระเด็น!
ประกายเย็นที่รวมตัวกันแหลกสลายตามเสียงนั้น ส่วนหลิงชวนกลับปลิวกระเด็นออกไปไกลกว่าสองจ้างราวกับว่าวขาดสาย ตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง
สองแขนชาหมดสติในบัดดล ทลายวิญญาณหลุดลอยมือ กระทบพื้นเสียงดัง ในเวลาเดียวกัน พลังที่เพิ่งปรากฏในร่างเขาเหมือนม้าป่าหลุดบังเหียน วิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง สะท้านจนเครื่องในพลิกกลับ
“พรวด……”
เฮือกเลือดพุ่งจากต้นคอ กระอักออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้