ก่อนหน้านี้ชายแดนเหนือมีกำลังพลประจำการอยู่ที่สี่แสนนายมาโดยตลอด หาใช่เพราะไม่ต้องการเพิ่ม หรือไม่สามารถเกณฑ์ทหารหาญมาได้ไม่ หากแต่เพราะงบประมาณที่ราชสำนักจัดสรร รวมกับผลผลิตอันน้อยนิดของแดนเหนือ หล่อเลี้ยงทหารสามแสนนายก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
อีกหนึ่งแสนนายล้วนต้องพึ่งพาภาษีอากรที่เจ็ดแคว้นเบียดจ่าย กับ ‘การหยิบยืม’ จากตระกูลใหญ่ในยามศึกมาประคับประคองอย่างยากลำบาก
บัดนี้มีรายได้ก้อนโตที่มั่นคงนี้แล้ว เมื่อรวมกับภาษีอากรของชายแดนเหนือเอง ต่อให้หล่อเลี้ยงกองทัพห้าแสนนายก็เหลือเฟือ ความลึกของแนวป้องกันและความคล่องตัวเชิงยุทธศาสตร์ของชายแดนเหนือจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
สายตาของหลูยุ่นโฉวจับจ้องไปที่เว่ยฉงซานซึ่งนั่งสงบนิ่งมาตลอด แล้วเลื่อนไปยังหลิงชวน ก่อนเผยรอยยิ้มเจือความละอายแต่ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง “หลิงชวน เว่ยฉงซาน… เกรงว่าจะไปอวิ๋นโจวกับเจ้าไม่ได้แล้ว!”
หลิงชวนฟังจบก็ร้องทุกข์ทันที สีหน้าเจ็บปวดใจยิ่ง “ท่านแม่ทัพใหญ่ นี่มันปล้นกันกลางทางชัด ๆ! กองทัพอวิ๋นโจวรากฐานบาง ขาดแคลนแม่ทัพ ท่านก็รู้ดี บ่าวกว่าจะเชิญพี่เว่ยผู้เป็นดั่งพระใหญ่มาถึงที่นี่ ท่านจะตัดหน้าชิงตัวไปเช่นนี้ได้อย่างไร!”
ใครจะรู้ว่าหลูยุ่นโฉวไม่หลงกลเขาเลยแม้แต่น้อย สีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยเสียงหนัก “เลิกตีหน้าเซ่อต่อรองกับข้าได้ นี่คือคำสั่งทางทหาร!”
เยี่ยซือเจินเห็นดังนั้นก็ยิ้มเจรจาไกล่เกลี่ย พลางชี้ให้เห็นข้อเท็จจริง “หลิงชวน เจ้าอย่ามาโอดครวญเลย! อวิ๋นโจวในอดีตรากฐานไม่หนาแน่นจริง แต่อวิ๋นโจวเองก็อุดมสมบูรณ์ อีกทั้งครึ่งปีมานี้ภายใต้การปกครองของเจ้า การค้าเฟื่องฟู การบุกเบิกที่ดินประสบผล คลังของทางการค่อย ๆ สมบูรณ์ ไม่ว่าจะกำลังพลหรือพลังรบ ล้วนเทียบกับแต่ก่อนไม่ได้อีกแล้ว ไม่ด้อยไปกว่าแคว้นอื่นเลย แม่ทัพใหญ่ท่านนี้ใช้คนเป็น รู้จักมอบหมายงาน แม่ทัพเว่ยอยู่ที่จวนผู้อำนวยการ ย่อมแสดงความสามารถได้เต็มที่กว่า!”