หลิงชวนชี้แผนที่พร้อมอธิบายความคิดของตนไปพลาง ปู่กับหลานยืนอยู่ด้านข้าง สายตาจับจ้องแผนที่แน่นิ่ง สีหน้าตกตะลึงยิ่งทวีขึ้นเรื่อยๆ
ชั่วครู่ต่อมา หลิงชวนบรรยายแผนการยุทธทั้งหมดจบ ก็พบว่าปู่หลานคู่นี้ยืนเหม่อมองแผนที่ด้วยสีหน้าตะลึงงัน
“ท่านแม่ทัพอาวุโส คิดว่าการวางกลยุทธ์ของข้ามีจุดอ่อนหรือไม่” หลิงชวนถามลองเชิง
กั๋วกงอันคงประคองจึงเงยหน้ามองหลิงชวน ถามว่า “นี่เจ้าใช้เวลาเพียงวันเดียววางกลยุทธ์นี้ออกมาจริงหรือ”
หลิงชวนพยักหน้า กล่าวว่า “วันนี้รับราชโองการขึ้นเฝ้าที่วัง หลังจากนั้นก็ไปกรมโยธามาอีกครึ่งชั่วยามก่อนถึงจะแล้วเสร็จอย่างฝืดเฝือ”
“หากมิใช่เห็นกับตา ข้าผู้นี้ไม่มีทางเชื่อเป็นอันขาด ว่าในโลกนี้จะมีอัจฉริยะเช่นนี้ ช่างเป็นจอมทัพโดยกำเนิดแท้ๆ!” เสียงของกั๋วกงอันคงประคองเต็มไปด้วยความตะลึงและตื่นเต้น
จากนั้น เขายกเลือดหมาป่าในจอกดื่มรวดเดียวหมด กล่าวต่อ “คนที่ไม่เคยเหยียบแผ่นดินตงเจียงมาก่อน กลับอาศัยเพียงแผนที่และคำบรรยายของผู้อื่น ประดิษฐ์แผนกลยุทธ์อันละเอียดเพียงนี้ แค่จุดนี้ก็เหลือเชื่อแล้ว!”
หลิงชวนได้ฟังก็ยิ้ม กล่าวว่า “ทั้งนี้ต้องยกความดีให้แผนที่ที่ท่านแม่ทัพอาวุโสมอบให้ข้า ไม่ว่าจะเป็นภูมิประเทศ ด่านค่าย เมืองป้อม สภาพอากาศ ไปจนถึงจำนวนทหารประจำการและการจัดวางกำลังพลล้วนมีคำอธิบายอย่างละเอียด มิฉะนั้น ข้าก็เป็นแม่ศรีเรือนดีที่ไร้ข้าวสารจะหุง!”
กั๋วกงอันคงประคองกลับส่ายหน้า กล่าวว่า “เจ้าถ่อมตัวเกินไป สิ่งที่ข้าให้เจ้านั้น ต่อให้ส่งให้กรมกลาโหม พวกมันยังเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำเสร็จในเวลาอันสั้นเพียงนี้ อีกทั้งต่อให้เสร็จ ก็อาจไม่ได้ดีเท่าของเจ้า!”