"ปัง!"
เย่ลวี่เซวียนเกอหมุนคมดาบ เงื้อขึ้นอย่างรวดเร็ว ดาบทองเส้นงามตวัดเป็นเส้นโค้งบนอากาศ ปัดดาบที่ฟันตรงหน้าออกไป
ชั่วพริบตา เจียงไหลรู้สึกได้ถึงข้อมือชา ฝ่ามือเจ็บแปลบ ดาบปวงชนในมือยิ่งสั่นสะเทือนไม่หยุด
"รนหาที่ตาย!" เย่ลวี่เซวียนเกอคำรามด้วยความโกรธ ละทิ้งหลิวเหิงอย่างไม่ลังเล แล้วฟันดาบเข้าหาเจียงไหล
ฝ่ายหลังตกใจ รีบหลบไปด้านข้าง แม้จะรอดพ้นดาบนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ม้าศึกใต้คร่อมกลับถูกฟันขาดกลางลำตัว
ม้าศึกร้องลั่น ล้มลงสิ้นใจ ไส้พุงกระจายเกลื่อนพื้น เจียงไหลถูกเหวี่ยงกระเด็นไปไกล
เย่ลวี่เซวียนเกอกำลังจะพุ่งเข้าไป หลิวเหิงก็ยกดาบพุ่งเข้ามาแล้ว
เวลานี้ ทั้งสองฝ่ายฆ่ากันจนตาคลั่ง ทิ้งความเป็นความตายไว้เบื้องหลัง ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว นั่นคือการต่อสู้
แม้ไร้โอกาสชนะ ถึงแม้จะรู้ว่าต้องตาย ก็จะสู้จนถึงวินาทีสุดท้าย
"ฆ่า!" หลิวเหิงกายเปื้อนเลือด แต่เจตจำนงสังหารนั้นชวนให้คนตะลึง
ทว่า ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง แค่ความกล้าหาญเพียงอย่างเดียวยังไม่พอ ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดอีกครั้ง หลิวเหิงมีบาดแผลเพิ่มอีกสองแห่ง
เจียงไหลเห็นดังนั้น ก็ยกดาบพุ่งเข้าไปช่วย ทั้งสองฝืนสู้สามดาบ ฝ่ามือทั้งสองของเจียงไหลปริแตก เลือดไหลทะลัก จับดาบในมือไม่ไหว ร่วงหล่นลงพื้น
ทว่า เขาไม่ถอย กลับพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
"ฉี่..."
ดาบทองเส้นงามแทงทะลุอก ทะลุหลังของเจียงไหลออกมา