องค์รัชทายาทโจวชางทอดพระเนตรเขาเช่นกัน น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย ตรัสถามว่า “กงกงหนิง เสด็จพ่อมีรับสั่งอันใดหรือไม่”
เสี่ยวหนิงจื่อเพียงเหลือบมององค์รัชทายาท มิได้ตอบ หากค่อย ๆ ล้วงสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ รูปร่างคล้ายกระบอกวัชระของสำนักพุทธ ยาวไม่ถึงหนึ่งฉื่อ ทั้งชิ้นเป็นสีแดงชาด
เมื่อเห็นเขาหยิบสิ่งของเช่นนี้ออกมา ทุกคนต่างงุนงง ไม่ว่าจะเป็นหวงเฉียนหู่ หลินชิงฉือ หรือองค์รัชทายาท ล้วนไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน
ความจริงแล้ว เสี่ยวหนิงจื่อเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีประโยชน์อันใด
ก่อนที่ฝ่าบาทจะเสด็จออกศึก ทรงกำชับไว้ว่า หากพบเหตุการณ์ที่เป็นภัยต่อแผ่นดิน ให้เขาไปหาประมุขสำนักศึกษาที่สำนักศึกษา
หลายวันก่อน ในยามดึก เขาลอบออกจากพระราชวังหลวงไปยังสำนักศึกษาคราหนึ่ง ประมุขสำนักศึกษาให้คนนำสิ่งนี้มอบแก่เขา พร้อมทั้งบอกวิธีใช้งาน
แต่จนถึงบัดนี้ เขาก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร และแท้จริงแล้วมีประโยชน์อย่างไร
ถึงกระนั้น เขาก็ยังทำตามคำสั่งของประมุขสำนักศึกษา สอดมันเข้าไปในช่องสามเหลี่ยมที่ไม่สะดุดตาด้านหลังบัลลังก์มังกร
“กร๊อบ...”
พลันมีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น ตามด้วยเสียงกลไกขยับประสานกันเป็นชุด องค์รัชทายาทซึ่งประทับยืนอยู่ข้างบัลลังก์มังกรได้ยินชัดเจนยิ่ง เสียงนั้นเริ่มดังมาจากภายในบัลลังก์มังกร แต่ไม่นานก็ลามไปถึงแท่นทองคำใต้บัลลังก์
ไม่นานนัก ทุกคนก็รู้สึกราวกับโถงเฉิงเทียนทั้งหลังมีชีวิตขึ้นมา ใต้แผ่นอิฐทอง เสาภายในท้องพระโรง กำแพงทั้งสี่ด้าน ตลอดจนคานหลังคาเบื้องบน ล้วนมีเสียงกร๊อบแกร๊บดังขึ้น
ถัดมา ดอกบัวกลับหัวบนคานหลังคาค่อย ๆ คลี่บาน ลวดลายสายหนึ่งไหลลงมาตามกลีบบัว แล้วแผ่ไปตามคานถึงเสาตั้งทั้งเจ็ดสิบสองต้นในท้องพระโรง