“ข้ารู้ พวกท่านทำทุกอย่างเพื่อคุ้มครองข้า เพื่อจักรวรรดิต้าโจว!” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “ข้าก็รู้เช่นกันว่า เบื้องหลังการผลัดเปลี่ยนอำนาจในราชสำนักแต่ละยุค มักมีพี่น้องเข่นฆ่ากันเองและคนในครอบครัวห้ำหั่นกัน!”
เมื่อกล่าวถึงคำว่าพี่น้องเข่นฆ่ากันเอง น้ำเสียงของเขาก็ชะงักไปชั่วขณะ
แม้โจวชางจะถูกหลิงชวนสังหาร แต่เขารู้แก่ใจดีว่าหลิงชวนลงมือสังหารโจวชางก็เพราะตน
พระมารดาของเขาดื่มยาพิษปลิดชีพตนเอง ทว่าก็ถูกฮองเฮาบีบคั้นจนสิ้นใจ ความแค้นเหล่านี้จะสะสางให้กระจ่างได้อย่างไร?
เสด็จพ่อมอบบัลลังก์ให้เขาเพื่อจักรวรรดิต้าโจว เพื่อมิให้ขุนนางผู้กุมอำนาจบ่อนทำลายราชบัลลังก์ แต่หากองค์รัชทายาทได้สืบราชบัลลังก์ เขาจะกำจัดตนหรือไม่ แล้วตัดความหวังของหลิงชวนและคนอื่น ๆ ที่เลือกยืนข้างตนให้สิ้นไป?
ถึงขั้นที่เสด็จพ่อจะทรงยึดความชอบธรรมเหนือความผูกพันทางสายเลือด เพื่อขจัดภัยในภายหน้าหรือไม่?
ทั้งสองสนทนากันมากมาย หัวข้อที่พูดคุยกันมีมากกว่าที่เคยสนทนากันในชายแดนเหนือรวมกันเสียอีก โจวฮ่าวกล่าวสิ่งที่เก็บงำไว้ในใจออกมาหลายเรื่องโดยไม่ปิดบัง
หลิงชวนเพิ่งตระหนักว่า องค์ชายสามพระองค์นี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่กว่าที่คนนอกมองเห็นมาก โดยเฉพาะช่วงที่ผ่านมา ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เมื่อเห็นโจวฮ่าวเป็นเช่นนี้ หลิงชวนก็รู้สึกยินดีอยู่ในใจ เพราะนี่คือคุณสมบัติพื้นฐานที่สุดของจักรพรรดิ
“องค์ชายอย่าทรงคิดมากพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อฝ่าบาททรงเลือกพระองค์ให้สืบราชบัลลังก์ ย่อมผ่านการไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว กระหม่อมและคนอื่น ๆ จะทุ่มเทกำลังทั้งหมดถวายงานช่วยเหลือพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!” หลิงชวนกล่าวแสดงจุดยืนทันที
โจวฮ่าวพยักหน้า ไม่ว่าจะเป็นหลิงชวนหรือเหยียนเฮ่อเจ้า คนที่เสด็จพ่อทิ้งไว้ให้เขาล้วนได้รับความไว้วางใจจากเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข