“ตูม……”
ทันทีที่ตราหมัดกระแทกลงบนตราพระอินทร์ไม้เมืองเพียงผู้ไม่ขยับ อักขระเรืองรองบนธรรมกายมหึมาก็พลันส่องสว่างขึ้น ก่อนจะแตกสลายและดับวูบลงอย่างรวดเร็ว
“กร๊อบ……”
เสียงแตกหักดังขึ้น ร่างทองของตราพระอินทร์ไม้เมืองเพียงผู้ไม่ขยับแตกกระจาย ทว่าตราหมัดของไป๋จิงถิงกลับยังคงอานุภาพไม่ลดถอย พุ่งเข้าใส่พระภิกษุอู่เซียงต่อไป
หมัดนั้นบรรจุพลังแห่งฟ้าดินไว้ มิใช่คำกล่าวเกินจริง หากแต่เป็นการหยิบยืมพลังจังหวะวิถีแห่งฟ้าดินมาใช้อย่างแท้จริง
“หึ่ง!”
เสียงหึ่งดังขึ้น รอบกายพระภิกษุอู่เซียงอบอวลด้วยแสงทอง ก่อตัวเป็นระฆังทองขนาดใหญ่ล้อมรอบร่าง ผนังระฆังเต็มไปด้วยอักขระซึ่งหมุนเวียนไม่หยุด
เห็นตราหมัดกระแทกลงบนระฆังทอง รอยแตกร้าวนับไม่ถ้วนพลันแผ่ขยายจากจุดที่หมัดกระทบไปทุกทิศทาง เพียงพริบตา เกราะระฆังทองก็แตกสลาย
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างอดตื่นตะลึงมิได้ พระภิกษุอู่เซียงรับมือศัตรูด้วยขั้นเซียนเดินดิน ถึงกับใช้ฤทธิ์เหนือธรรมชาติสองชนิดติดต่อกัน แต่ก็ยังไม่อาจต้านหมัดเดียวของไป๋จิงถิงได้
ยอดฝีมือไร้เทียมทานผู้ได้รับสมญาว่าเป็นมารในใจของเหล่าจอมยุทธ์ทั่วหล้า สมคำร่ำลือจริงแท้
จนกระทั่งพระภิกษุอู่เซียงใช้ตราอาทิตย์พุทธเถ้ามือที่สาม จึงพอจะรับหมัดนี้ไว้ได้ ตราหมัดและตราฝ่ามือระเบิดแตกพร้อมกัน ปราณแท้กับสัจธรรมวิถีสูญสลายไปในอากาศ
พระภิกษุอู่เซียงรับหมัดแรกไว้ได้ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดในที่นั้นโห่ร้องยินดี สีหน้าของทุกคนกลับยิ่งเคร่งขรึม แม้แต่เซียวเจี้ยนหลีกับหม่งซิงฟาน สองยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ ก็ยังอดเป็นห่วงพระภิกษุอู่เซียงอยู่ลึก ๆ มิได้