สามปีก่อน ศิษย์พี่เจ้าสำนักมอบกล่องกระบี่เจ็ดดาวให้แก่เขา พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวในอดีตที่เสิ่นชิงอู๋ลอบทำร้ายอาจารย์ผู้ไม่เคยพบหน้า จากนั้นจึงขโมยกระบี่เปยเฟิงทรยศสู่ซานให้ฟัง
ในตอนนั้นเขาแอบสาบานในใจว่าจะต้องชิงกระบี่เปยเฟิงกลับคืนมา และจับตัวผู้ทรยศแห่งสู่ซานนามว่าเสิ่นชิงอู๋กลับมาให้จงได้
ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ว่าผู้ทรยศแห่งสู่ซานที่ตามหามานานหลายปี จะเป็นบิดาผู้ซึ่งตนเฝ้าคิดถึงทุกวี่วัน
เสิ่นชีซุ่ยรู้สึกเพียงว่าฝ่าเท้าราวกับถูกเทด้วยตะกั่ว ทุกย่างก้าวล้วนยากเย็นประหนึ่งหมดเรี่ยวแรงทั้งร่าง ดวงตาจับจ้องไปที่บุรุษนอนจมกองโลหิตผู้นั้น แน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน บุรุษผู้เต็มไปด้วยบาดแผล อาบโลหิตทั่วร่าง ลมหายใจรวยริน
ผู้นั้นคือบิดาของตนหรือ
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก... สิ่งที่ท่านกล่าว... เป็นความจริงหรือไม่” เสิ่นชีซุ่ยนิ้วมือกำแน่นอยู่ที่ชายเสื้อ เอ่ยถามอย่างขลาดเขลา
น้ำเสียงสั่นเครือของเขาแฝงไว้ด้วยความคาดหวัง และความหวาดกลัว
“ชีซุ่ย ศิษย์พี่เคยหลอกเจ้ามาก่อนหรือ เขาผู้นี้คือบิดาของเจ้า!” เซียวเจี้ยนหลีผงกศีรษะตอบ แววตาเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยน “อย่างไรก็ตาม เรื่องราวในปีนั้นสืบเนื่องซับซ้อน สาเหตุที่แท้จริง ศิษย์พี่จะเล่าให้เจ้าฟังอย่างละเอียดภายหลัง!”
“...เด็กน้อย ข้า...” เสิ่นชิงอู๋มองเสิ่นชีซุ่ยเบื้องหน้า แววตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน
นอกเหนือจากความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง ยังมีความรักอันอ่อนโยนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัส หากแต่ต้องหยุดชะงักกลางอากาศ ไม่กล้าแตะต้อง