องครักษ์ผู้นั้นรู้สึกเพียงว่าลำคอเย็นวาบ พริบตาเดียว เลือดแดงฉานก็พุ่งกระเซ็นออกจากรอยแผลยาวเรียว
เขารีบยกมือขึ้นกดปากแผลโดยสัญชาตญาณ แต่จะกดไว้ได้อย่างไร เลือดไหลรินผ่านซอกนิ้วไม่หยุด เปื้อนชายเสื้อแดงฉานไปทั่ว
เขาอ้าปากค้าง ส่งเสียงแค่อู้อี้ในลำคอ ก่อนจะล้มฟาดลงกับพื้นแข็งทื่อ
สมุนที่เหลืออีกหลายคนเห็นดังนั้น ต่างควงอาวุธพุ่งเข้าโจมตี
ทันใดนั้น เสียงกระบี่ดังกังวานกึกก้องไปทั่วเรือน
ลู่ปิ่งลงมือแล้ว
ไม่มีใครมองเห็นว่าเขาชักกระบี่อย่างไร เห็นเพียงแสงกระบี่เยือกเย็นหลายสายวาบผ่านหน้า เร็วราวสายฟ้าแลบ
ร่างของสมุนพวกนั้นพลันหยุดชะงักพร้อมกันราวกับถูกสาป พวกเขาก้มมองดู ก็เห็นรูเลือดที่อกข้างซ้ายโดยไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ตำแหน่งตรงกันยิ่งกว่าจงใจ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด
กระบี่ของลู่ปิ่งกลับเข้าเก็บฝักแล้ว คนพวกนั้นจึงล้มระเนระนาดลง
จากที่แมลงวันชักมีด จนถึงลู่ปิ่งเก็บกระบี่ ผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเดียว เรือนอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด องครักษ์เหล่านั้นกลายเป็นศพเย็นเฉียบไปแล้ว
แมลงวันโบกมือให้หน้าประตู เหล่าทหารคนสนิทในชุดธรรมดาสิบนายเดินเรียงแถวเข้ามา แล้วช่วยกันลากศพออกไปอย่างคล่องแคล่ว
คราบเลือดบนพื้นก็ถูกลบล้างอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเข่นฆ่าเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
หลิงชวนหันหลังกลับ ประสานมือคารวะจ้าวเหวินปี้ด้วยสีหน้าเสียใจ "ท่านเจ้าบ้าน ข้าน้อยต้องขออภัยที่ทำให้เรือนของท่านเปรอะเปื้อน"