"โอหังนัก!" เหยาฉินเหยียนกัดฟันแน่น เปล่งเสียงเย็นชืด หน้าผากปูดด้วยเส้นเอ็นเด่นชัด "ปีก่อนครา หูเจี๋ยกรีฑาทัพห้าหมื่น ก็ยังมิอาจตีแนวป้องกันจิ้งโจวของข้าแตกได้ ข้าน้อยใคร่รู้ยิ่งนัก เจ้าอาศัยสิ่งใดมาบังอาจกล่าววาจาเหิมเกริมเช่นนี้"
หลิงชวนยังคงสีหน้าสงบนิ่งตลอดเวลา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มิเร่งร้อน "หากมิใช่ฉินเจี่ยน รองแม่ทัพจิ้งโจวในครานั้น ยอมพลีชีพทุกนายปกป้องด่านชีเสียจนตัวตาย และหากมิใช่เพราะหูเจี๋ยถอนทัพกะทันหัน จิ้งโจวจะรักษาไว้ได้จริงหรือ"
สีหน้าเหยาฉินเหยียนพลันอัปลักษณ์ถึงขีดสุด ประหนึ่งกลืนหนูตายเข้าไปทั้งตัว ยากจะทานทนถึงที่สุด
"ดีนัก ข้าอยากเห็นนักว่า เจ้าจักใช้คนสามหมื่นตีแนวป้องกันจิ้งโจวของข้าแตกได้อย่างไร!" เขากล่าวพลางกัดฟันกรอด แต่ละถ้อยคำถูกบีบออกจากซอกฟัน
หลิงชวนกลับไม่เร่งร้อน ถือไม้ไผ่เรียวยาวขึ้นมาอย่างสงบ ปลายไม้ไผ่ชี้ไปยังแนวชายแดนจิ้งโจวอย่างมั่นคง กล่าวว่า "เท่าที่ข้ารู้ ไพร่พลชั้นเยี่ยมของจิ้งโจวส่วนใหญ่รวมตัวอยู่แถบด่านชีเสีย โดยมีรองแม่ทัพชุยสิงเจี่ยนนั่งบัญชาการเอง!"
เหยาฉินเหยียนหัวเราะเย็นชา แววตาแฝงความทะนง "ด่านชีเสียคือปราการหน้าด่านสุดของจิ้งโจว ควบคุมช่องทางคอขวด ย่อมต้องใช้ทหารหนาแน่นรักษา! จะมีอะไรให้ต้องกล่าวอีก"
หลิงชวนไม่สนใจเขา ใช้ไม้ไผ่ในมือชี้ไปตามแนวชายแดน เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ปลายไม้ไผ่ขีดเป็นรอยตื้นๆ บนกระบะทราย
เหยาฉินเหยียนเห็นดังนั้น อึดอัดใจพลางกล่าวว่า "อย่าขบคิดให้เสียเวลา ข้าบัญชาการจิ้งโจวมากว่าเก้าปี รู้จักแนวชายแดนนี้ทุกหญ้าทุกต้นไม้เป็นอย่างดี ข้ายืดอกยืนยันได้ว่า ป้องกันจิ้งโจวในยามนี้ประหนึ่งถังเหล็ก ไม่มีช่องโหว่ใดๆ ทั้งสิ้น!"