หลูยุ่นโฉวได้ฟังก็หัวเราะก้อง ชี้ไปทางเว่ยฉงซานแล้วกล่าวว่า “คำนี้ฟังแล้วชื่นใจนัก ทว่าเกรงว่าคงไม่ล้วนเป็นวาจาของผู้อาวุโสเมิ่งกระมัง? ข้าว่า สิบส่วนคงแปดส่วนที่เจ้าแต่งสดขึ้นมาเพื่อให้ข้าได้สำราญใจ!”
เว่ยฉงซานก็หัวเราะเช่นกัน “ท่านแม่ทัพหลูทรงภูมิปัญญาล้ำลึก! ทว่าความรู้สึกยกย่องนั้น แท้จริงแล้วไม่เจือปรุงแต่ง ข้าน้อยลอยเคว้งในยุทธภพมาหลายปี วันนี้ได้เห็นวีรสมเป็นผู้บัญชาการชายแดนเหนือ ถือเป็นบุญวาสนายิ่งนัก!”
“อืม ไม่ยโสโอหัง ไม่ร้อนรน เป็นไม้หลักปักเลนได้ดี!” หลูยุ่นโฉวพยักหน้ารับ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ตระกูลเว่ยสืบบรรพบุรุษขุนศึก บรรพชนล้วนออกรบเพื่อชาติ วรยุทธ์ของเจ้านั้น หากฝังกลบในยุทธภพก็น่าเสียดายยิ่ง บัดนี้ชายแดนเหนือยามคับขันพอดี ขาดแคลนผู้คน เจ้าสามารถอยู่ที่นี่ได้หรือไม่? จะติดตามหลิงชวนไปอวิ๋นโจว หรืออยู่ที่สกุลเจี๋ยตู้แห่งนี้ ข้าจัดตำแหน่งให้เจ้าโดยตรงเลยเป็นไร?”
เว่ยฉงซานทำทีครุ่นคิด แล้วจึงกล่าวพลางยิ้ม “ท่านแม่ทัพใหญ่เมตตายิ่งนัก ข้าน้อยซาบซึ้งใจยิ่ง เพียงแต่ข้าน้อยแม้กำเนิดในตระกูลขุนศึก ทว่ากลับไม่เคยนำทัพออกรบอย่างแท้จริงมาก่อน วางกลยุทธ์บนกระดาษ เกรงว่าจะผิดพลาดในราชการ ด้วยความเห็นต่ำต้อยของข้าน้อย เห็นควรให้ข้าน้อยตามท่านขุนพลหลิงไปฝึกฝนเพาะบ่มในอวิ๋นโจวก่อน สร้างความคุ้นเคยกับกองทหาร รอให้มีพัฒนาการบ้างเล็กน้อย แล้วค่อยเข้ารับฟังคำบัญชาจากท่านแม่ทัพใหญ่อีกครา จึงจะไม่ทำให้ผู้ใหญ่มอบหมายผิดหวัง!”
หลูยุ่นโฉวชี้นิ้วสั่นเขา พลางเอ่ยกับเยี่ยซือเจินว่า “เจ้ามาดู ยังไม่ทันไรก็ร่วมขบวนกับหลิงชวนเสียแล้ว! ไม่รู้ว่าหมอนี่หลิงชวนป้อนยาวิเศษอะไรให้พวกเจ้า!”