ด้านหลังค่ายพัก มีห้าเงาคนกำลังบังคับม้าเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปทางทิศใต้
ผู้นำไม่ใช่ใครอื่น เป็นบัณฑิตที่ปรึกษาซึ่งเคยติดสอยห้อยตามอ๋องอันก่อนหน้านี้ เบื้องหลังมีชายสี่คนสวมเกราะตามมาติด ๆ ทั้งสี่นี้ล้วนเป็นนายทหารใต้บัญชาอ๋องอันมาก่อน
"ท่านโม่ พวกเราจะไปไหนกัน" ชายคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ออกจากติ้งโจวก่อนค่อยว่ากัน!" บัณฑิตหนุ่มตอบเสียงเย็น
อีกคนก็เร่งม้ามาทางซ้ายมือ ถามว่า "ท่าน การศึกครั้งนี้พลาดท่า จะถูกตำหนิหรือไม่"
ได้ฟังคำนี้ บัณฑิตหนุ่มแววตาฉายแวบแห่งความคับแค้นและโกรธกรุ่น กล่าวว่า "พวกเราทำเต็มกำลังแล้ว มีแต่โทษไอ้เศษสวะโจวเลี่ยอันที่ไร้ความสามารถ วางแผนรัดกุมปานนี้ กลับยึดติ้งโจวไม่ได้!"
ผู้ติดตามคนนั้นก็ถอนใจเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน พลางกล่าวว่า "ไอ้โง่เขลาเช่นนี้ยังใฝ่ฝันจะจ้องราชบัลลังก์ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!"
บัณฑิตแซ่โม่มุมปากผุดรอยยิ้มหยัน แต่ไม่ได้เอ่ยวาจา
เขาย่อมรู้ดีว่าอ๋องอันสายตาสั้น ไร้ความทะเยอทะยาน หากไม่ใช่เพราะเขายุแหย่ ชั่วชีวิตนี้ก็คงเป็นอ๋องว่างงานที่ไร้ความดีความชอบอยู่อย่างนั้น ทว่าภายใต้การยั่วยุเพียงไม่กี่คำของเขา กลับก่อจิตทรยศขึ้นมาจริง ๆ
เขาใช้เวลาหลายปีวางแผนช่วยอีกฝ่าย ตั้งแต่ฝึกฝนยอดนักฆ่า ไปจนถึงแอบซื้อตัวแม่ทัพเมืองติ้งโจว ฝึกปรือกองกำลังส่วนตัว ค่อย ๆ นำพาไปสู่ห้วงเหวทีละก้าว
อ๋องอันยังหลงดีใจที่ได้คนดีมาช่วยเหลือ แต่จะรู้หรือไม่ว่า ทุกสิ่งที่ตนทำก็เพียงใช้เขาเป็นเครื่องมือ