สองวันต่อมา ขบวนของหลิงชวนก็มาถึงนครเทวะในที่สุด
เมื่อมองจากระยะไกล เมืองใหญ่สูงตระหง่านนั้นเปรียบเสมือนอสูรดึกดำบรรพ์ที่กำลังหลับใหล หมอบสงบนิ่งอยู่ ณ รอยต่อของฟ้าดิน
กำแพงเมืองสีเทาอมเขียวสูงชันเสียดเมฆ สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นเงาวาวเยือกเย็น ชายคาปราสาทบนหอประตูเมืองแผ่กว้างดุจปีกเหยี่ยวที่กางออก เปี่ยมด้วยอำนาจที่จ้องมองโลกอย่างทระนง ยังไม่ทันเข้าใกล้ แรงกดดันหนาหนักเยี่ยงขุนเขาก็พัดปะทะหน้าเข้ามา
นั่นคือความหนาหนักทางประวัติศาสตร์ที่ตกตะกอนจากกาลเวลานับพันปี ยิ่งเป็นแรงบีบคั้นอันไร้รูปของอำนาจสูงสุดแห่งราชัน
สมาชิกคณะทูตต้าเหอที่ติดตามมาพากันสูดลมหายใจเย็นเยียบโดยมิได้นัดหมาย แม้บ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขาจะมีเมืองใหญ่ไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับนครเทวะเบื้องหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็นนครอันดับหนึ่งใต้หล้า ก็ราวกับเนินดินเทียบภูผา
ความสง่างามน่าเกรงขาม ขนาดมหึมาโอฬาร มิใช่ถ้อยคำใดจะพรรณนาได้ ต้องเห็นด้วยตาตนเอง จึงจะเข้าใจว่านครเทวะซึ่งครั้งหนึ่งเคยให้แว่นแคว้นนับหมื่นมาเข้าเฝ้า เปี่ยมด้วยความโอฬารยิ่งใหญ่เพียงใด
ในขบวน บุตรหลานจากชายแดนเหนือหลายคนล้วนมานครเทวะเป็นครั้งแรก พวกเขารั้งบังเหียนม้า เงยหน้ามองเมืองสูงตระหง่านที่ใกล้เข้ามาทุกที ในดวงตาฉายแววตื่นเต้นระคนข่มกลั้น
ความอิดโรยเหนื่อยล้านตลอดทางเดินทาง ล้วนถูกภาพตระการตาเบื้องหน้าชะล้างจนสะอาดหมดจดในชั่วขณะนี้ บางคนเริ่มจัดเสื้อเกราะโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการก้าวเข้าสู่เมืองหลวงในฝันด้วยอาภรณ์ที่เป็นระเบียบเรียบร้อยที่สุด
ภายใต้การอารักขาของทหารองครักษ์ชั้นยอด ขบวนค่อยๆ เคลื่อนผ่านประตูเฉิงเต๋อเข้าสู่เมือง ซุ้มประตูเมืองลึกยาว เสียงฝีเท้าม้ากระทบบนแผ่นศิลาสีเขียวดังกังวานใส ราวกับทุกย่างก้าวกำลังถามถึงประวัติศาสตร์ของเมืองโบราณแห่งนี้