“อารักขาฝ่าบาท มีผู้ลอบปลงพระชนม์!” โจวเลี่ยข่มความเจ็บปวดรวดร้าวกลางอก ตวาดเสียงกร้าว
สิ้นเสียงยังไม่ทันขาด สองเงาดำก็พลันวาบจากความมืด ร่างหนึ่งตรงเข้าหาหลิงชวน ดาบยาวในมือตวัดฟันขวาง ตัดทางเบื้องหน้าอย่างดุดัน
“เคร้ง!”
เสียงกระทบดังสนั่นหู ดาบศึกสองเล่มปะทะกลางอากาศ หลิงชวนรู้สึกถึงพลังสะพรึงพวยพุ่งมาตามคมดาบ ต้นแขนชาหนึบ ร่างถูกแรงถาโถมจนกรถอยหลายก้าว
เขาเพ่งดูแน่วแน่ พบบุรุษวัยกลางคนขวางดาบสกัด สายตาดุดันด้วยเจตนาสังหาร อีกคนคือผู้อาวุโสแขนด้วนรูปร่างผอมแห้ง เคลื่อนไหวดั่งภูตพราย เพียงพริบตาก็ถึงตัวกุยเชา ยกแขนซ้ายที่เหลืออยู่ฟาดฝ่ามือลงกระหม่อมกุยเชาอย่างจัง
“พรวด!”
ศีรษะกุยเชาแตกกระจายทันตา ของเหลวสีแดงสลับขาวกระเซ็นทั่วพื้น จากนั้น ผู้อาวุโสซูบผอมหมุนเวียนปราณแท้ ปลายนิ้วจดจุดเส้นลมปราณบนอกโจวเลี่ย ระงับอาการบาดเจ็บไว้ชั่วคราว
หลิงชวนใจสะท้านสะเทือน แม้ก่อนหน้านี้จะรู้ว่าโจวเลี่ยมีองครักษ์สองนาย แต่คาดไม่ถึงเลยว่ามีวรยุทธ์ขั้นแปดแท้จริง
“ท่านโหวปราบเหนือใจถึงนัก กล้าบุกเดี่ยวเข้าเมืองฉินโจว!” บุรุษวัยกลางคนที่ขวางหลิงชวนไว้เอ่ยเย้ยเสียงเย็น
โจวเลี่ยสีหน้าบิดเบี้ยว ความเจ็บกลางอกทำให้เหงื่อเย็นเยียบอาบกาย ทว่าประกายคลั่งแค้นวาบในแววตา “หลิงชวน ข้าคาดไม่ถึงว่าเจ้าจะอุกอาจถึงเพียงนี้ มาส่งตัวให้ฆ่าถึงที่! ข้าสั่ง ให้สังหารมันเสีย!”
เดิมทีโจวเลี่ยคิดว่าเมืองฉินโจวป้องกันไม่ไหว ศึกนี้แพ้แน่ ทว่าฝันไปก็ไม่นึกว่าหลิงชวนจะบุกเดี่ยวเข้ามา ส่งโอกาสพลิกเกมถึงมือ