ZI8ėหลังการปะทะอย่างดุเดือดหลายกระบวนท่า ปากเสือของจิ้งเชียนหลงก็แตกปริ เลือดซึมออกมา
ในเวลานี้ นางถูกกระบี่อันหนักหน่วงดุดันของหลันเสาตังบีบให้ล่าถอยไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ถอยไปอยู่เบื้องหน้าองค์หญิงเสวี่ยจี ไร้ทางหนีอีกแล้ว ใบหน้าของนางซีดขาว ลมหายใจปั่นป่วน ดาบคู่ในมือยิ่งสั่นเทาไม่หยุด แทบจะจับไว้ไม่อยู่
“พวกเจ้า... พวกเจ้าตั้งใจจะเปิดสงครามกับจักรวรรดิไทเฮแห่งข้าจริงๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่กลัวเลยรึว่าทัพนาวิกาหนึ่งแสนนายของข้าจะบดขยี้ราบเป็นหน้ากลองชายฝั่งต้าโจวของพวกเจ้า?” องค์หญิงเสวี่ยจีหน้าซีดราวกระดาษ มองดูองครักษ์รอบกายที่ล้มลงไม่หยุด น้ำเสียงแหลมคมด้วยความสิ้นหวัง
กระบี่มั่วในมือของหลันเสาตังชี้เฉียงลงพื้น เม็ดเลือดไหลรินตามคมกระบี่ เขาตอบด้วยเสียงทุ้ม ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์: “คำสั่งที่ขุนพลน้อยได้รับคือ จับกุมคณะทูตไทเฮของพวกเจ้าทั้งหมด! ผู้ใดกล้าจับอาวุธขัดขืน ฆ่า—ไม่—ละ—เว้น!”
สามคำสุดท้าย เขาเน้นหนักแน่น เปี่ยมด้วยเจตนาสังหารเยือกเย็น
“ข้าคือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิไทเฮ! พวกเจ้าผู้ใดกล้าฆ่าข้า? ข้าขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทราชันย์โจว! พระองค์ไม่กลัวเลยรึว่าทัพนาวิกาหนึ่งแสนนายของข้าจะบดขยี้ชายฝั่งต้าโจวของพวกเจ้า?” องค์หญิงเสวี่ยจีพยายามคว้าฟางเส้นสุดท้าย
หลันเสาตังส่งเสียงเย็นหยัน น้ำเสียงเปี่ยมด้วยการเย้ยหยันไม่ปิดบัง: “ถ้าเช่นนั้นเชิญองค์หญิงยอมจำนนแต่โดยดี! ขุนพลน้อยจะนำคำขอของท่านไปกราบทูลฝ่าบาทตามความจริง! ส่วนฝ่าบาทจะเข้าพบท่านหรือไม่ นั่นมิใช่สิ่งที่ขุนพลน้อยจะตัดสินได้!”