สองวันต่อมา หกหมื่นทัพใหญ่มาถึงเชิงกำแพงเมืองหล่งโจว แต่หลิงชวนมิได้สั่งบุกตีเมืองในทันที กลับตั้งค่ายรายล้อมรอบเมืองทั้งสี่ทิศ
จนถึงบัดนี้ เขาก็ยังไร้ซึ่งแผนการอันแน่ใจได้ว่าจะยึดหล่งโจวลงได้ จึงทำได้เพียงใช้วิธีปิดล้อมเมืองซึ่งเป็นกลยุทธ์โบราณดาษดื่นที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น ประตูเมืองด้านใต้ของหล่งโจวเปิดออก ตามด้วยพลม้าสามนายขี่ออกจากประตูเมืองมา หยุดยืนอยู่ห่างจากตัวเมืองราวหนึ่งลี้
ผู้นำนั้นอายุราวห้าสิบ อยู่ในชุดคลุมลายมังกรใหญ่ หว่างคิ้วฉายแววผู้สูงศักดิ์โดยธรรมชาติ ผู้นี้ก็คือซู่หวางโจวเจ๋อซู่นั่นเอง
ส่วนบุรุษหนุ่มสองคนที่ติดตามมาข้างหลังนั้น แววตาคมกริบ ลมหายใจยาวลึก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งไม่ธรรมดา
“แม่ทัพหลิงชวนอยู่หรือไม่ โปรดออกจากค่ายมาสนทนาด้วย!” ทหารองครักษ์คนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
ไม่นานนัก แม่ทัพหนุ่มในชุดเกราะเงินขี่ม้าเลือดเหงื่อตัวหนึ่งออกมาจากค่าย เบื้องหลังมีเพียงสองคนตามมาคืออวิ๋นซูหลานกับเยี่ยนซูหยา
ที่นำตัวอวิ๋นซูหลานผู้เป็นยอดฝีมือขั้นเก้าขอบเขตบรรลุสู่ขั้นสูงสุดมาด้วยนั้น ก็เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ส่วนที่ให้เยี่ยนซูหยามาด้วยก็เพื่อให้เขาเป็นพยานในกระบวนการนี้
เพราะการพบปะกับซู่หวางผู้นำกองกบฏต่อหน้ากองทัพนั้นถือเป็นเรื่องต้องห้ามใหญ่หลวง หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะมีผู้ไม่หวังดีฉวยโอกาสนำไปขยายความ กล่าวโทษเขาต่อหน้าฮ่องเต้
แต่เยี่ยนซูหยาในฐานะตู๋ทงแห่งจวนถิงเว่ยคือคนสนิทคนสำคัญของฝ่าบาท การมีเขาอยู่ด้วยจึงช่วยให้ตนเองพ้นจากความกังวลข้อนี้ได้
เมื่อมาถึงเบื้องหน้า หลิงชวนประสานมือคารวะแล้วถามว่า “ข้าหลิงชวน มิทราบว่าท่านอ๋องต้องการสนทนาอันใดหรือ”
โจวเจ๋อซู่มองสำรวจชายหนุ่มผู้นี้อย่างพินิจ ผู้ซึ่งครั้งแล้วครั้งเล่าได้จารึกตำนานในสนามรบชายแดนเหนือ และครั้งนี้ยังทำให้ตนต้องพบกับความปราชัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า อาศัยเพียงลำพังก็ทำให้ปณิธานอันยิ่งใหญ่ของตนพังทลายลงตั้งแต่อยู่ในครรภ์