ตัวตนนั้นอ้าปาก มองมาทางเขา แล้วพูดประโยคหนึ่งออกมาโดยไร้เสียง
ซูหลินมองริมฝีปากคู่นั้น ค่อย ๆ อ่านทีละตัวอักษร——
“คุณ......จะ......ตาย......อยู่......ที่......นี่......”
พูดจบ มันก็ยิ้ม
รอยยิ้มนั้นเหมือนกับรอยยิ้มของตัวเขาในกระจกเมื่อครู่ทุกประการ——มุมปากยกขึ้น ดวงตาไม่ขยับ เย็นชาไร้ชีวิตดุจน้ำแข็งสีฟ้า
ซูหลินถอนสายตา ก้มลงมองกระจกใต้เท้า
ในกระจก ตัวเขาอีกคนกำลังเงยหน้ามองเขา
ดวงตาของตัวนั้นสว่างเป็นพิเศษ
ซูหลินสบตากับมันอยู่สามวินาที
จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้น กระทืบลงไปอย่างแรง!
กร๊อบ——
กระจกแตก!
เศษน้ำแข็งกระเด็นกระจาย ตัวตนนั้นหายไปในรอยแยก
ใต้รอยแยกเป็นพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง
มืดสนิท มองไม่เห็นก้นบึ้ง
ซูหลินยืนอยู่ริมรอยแยก ก้มมองลงไป
เบื้องล่างมีแสง
แสงสีฟ้าเย็นเยียบ
กะพริบเป็นจังหวะ คล้ายหัวใจเต้น
เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วกระโดดลงไป
ทันทีที่เท้าแตะพื้น รอบด้านก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
เป็นโลกในกระจกอีกแห่งหนึ่ง
แต่คราวนี้มีกระจกมากกว่าเดิม
อย่างน้อยห้าร้อยบาน เรียงรายแน่นขนัดล้อมเป็นวงกลมขนาดมหึมา
ตรงใจกลางวงกลมมีคนคนหนึ่งยืนอยู่
ไม่สิ ไม่ใช่คน
แต่เป็นร่างมนุษย์ที่ประกอบขึ้นจากกระจก
มันมีหัว มีลำตัว มีแขนขา แต่ทั้งหมดทำจากกระจก กระจกทุกบานเปล่งแสง และในกระจกทุกบานมีซูหลินอยู่คนหนึ่ง
มันมองซูหลิน แล้วเอ่ยปาก
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงจักรกล ไม่ได้เย็นชา หากเป็นเสียงมากมายนับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน——มีทั้งเสียงผู้ชายและผู้หญิง ทั้งเสียงคนแก่และคนหนุ่มสาว บ้างแหลมสูง บ้างทุ้มต่ำ ปะปนกันจนแยกไม่ออก ราวกับคนหนึ่งหมื่นคนกำลังพูดพร้อมกัน
“คุณ......ช่าง......พิเศษ......จริง ๆ......”
ซูหลินไม่พูดอะไร
มนุษย์กระจกก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
ทุกครั้งที่มันก้าว กระจกบนร่างก็ไหววูบ ภาพ “ซูหลิน” ในกระจกเหล่านั้นก็ไหวตาม บ้างหัวเราะ บ้างร้องไห้ บ้างกรีดร้อง บ้างทุบกระจกอย่างบ้าคลั่ง