รุ่งเช้าวันถัดมา
แสงยามเช้าสีม่วงแดงสาดลงมาจากหน้าต่างกระจกสีบนโดมพระราชวัง ย้อมทางเดินทั้งสายให้กลายเป็นสีม่วงราวกับภาพฝัน
“ก๊อก ๆ ๆ—”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไม่หนักไม่เบา แฝงความหงุดหงิดอยู่ในน้ำเสียง
ซูหลินเดินไปเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เสวี่ยเว่ยยืนอยู่ตรงหน้าประตู
หล่อนไม่ได้สวมเกราะหรือชุดรัดรูป แต่สวมชุด...จะว่าอย่างไรดีล่ะ...ชุดเซ็กซี่ประดับลูกไม้ชุดหนึ่ง
หล่อนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งค้ำอยู่ข้างประตู อีกข้างเท้าเอว เชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อ
“มองพอหรือยัง”
ซูหลินถอนสายตากลับมา สีหน้าเรียบเฉย “วันนี้เจ้าหญิงแต่งตัว...พิเศษมาก”
“พิเศษเหรอ” เสวี่ยเว่ยก้มมองตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา มุมปากยกยิ้ม “นายไม่ชอบหรือไง”
ซูหลินไม่รับคำถามนั้น
เสวี่ยเว่ยไม่ใส่ใจ ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว เงยหน้ามองเขา ดวงตาสีแดงเลือดสะท้อนใบหน้าของเขาอยู่ในนั้น
“พ่ออ๋องบอกว่า ก่อนพิธีการตื่นพลังต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รักษาร่างกายและจิตใจให้สะอาด” หล่อนยื่นมือมาจิ้มอกเขา “นายอาบน้ำหรือยัง”
ซูหลินถอยหลังหนึ่งก้าว “อาบแล้ว”
“อาบแล้วเหรอ แค่อาบแล้ว?” เสวี่ยเว่ยขมวดคิ้ว “ตัวนายยังมีกลิ่นเลือดอยู่เลย ไม่ได้ใช้ครีมอาบน้ำหรือไง”
ซูหลินเงียบไปหนึ่งวินาที “ใช้แล้ว”
“ใช้แล้วทำไมยังมีกลิ่นอยู่ล่ะ”
หล่อนโน้มตัวเข้าไปดม จมูกแทบจะแนบกับลำคอของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดผิวจนรู้สึกจั๊กจี้
ซูหลินถอยหลังอีกหนึ่งก้าว